Байкеры – людзі, якім глядзяць услед. Кім жа на самой справе з’яўляюцца гэтыя асілкі ў скуры ды метале, пад нагамі якіх дрыжыць зямля, а ад выцця матораў іх матацыклаў замаўкае сама прырода? Што застаўляе іх праводзіць ў дарозе большую частку вольнага часу? Так, нехта скажа што з’ява «байкерства» – негатыўная і разбэшчаная, нехта варты аб’явіць байкераў бандытамі на матацыклах. А як на самой справе? Байк-злёты з’яўляюцца амаль адзіным месцам, дзе магчыма атрымаць адказы на ўсе пытанні.

Тры дні кастрычніка ў 15 кіламетрах ад горада Ліда ладзіўся другі лідскі міжнародны байк-фестываль. Арганізатарам фестывалю выступіў лідскі мотаклуб «Devoid of rights» (у перакладзе з англ. «пазбаўленныя праў»), заснаваны ў 1998 гадзе. Да закрыцця мотасезона тут сабраліся госці не толькі з розных куткоў Беларусі, але і з краін бліжэйшага замежжа (Літва, Україна, Расія). Шмат байкераў прыехала туды з жонкамі і дзецьмі. Кошт білетаў складаў 15 тысяч рублёў. А арганізатарамі фэсту была предугледжана вельмі цікавая форма пропускаў: уязжаючыя на тэрыторыю на матацыкле атрымоўвалі пропуск с надпісам «Байкер», усе дзяўчыны зрабіліся «Барынямі», а тыя, хто не з’яўляўся ні байкерам, ні дзяўчынай, атрымоўвалі пропуск з надпісам «Скамейкер».  Там жа, на ўездзе, можна было купіць майку з сімволікай фестывалю.

Пасля мотапараду па вуліцах Ліды байкеры вярнуліся ў лагер. На тэрыторыі дзяжурыла служба аховы, алкаголь прадаваўся толькі да 22 гадзін, праблем са сметніцамі не было. Для гасцей фэсту былі ўсталяваны барныя столікі, да каторых добра даносіліся гэкі са сцэны. Музыка была падабрана з густам: «Утро», «Пиво вдвоем», «Імперия», «Enimal» і шмат-шмат іншых, хто грае ў асноўным метал і цяжкі рок.  Праводзіліся конкурсы і аукцыёны. Не абышлося і без спаборніцтваў, раскрываючых майстэрства байкера.

Арганізацыя свята не пакінула дрэнных уражанняў. І байкеры, каторыя, як прынята лічыць, павінны біцца, ругацца і ламаць усё ў акрузе, паводзілі сябе дастойна. Размаўлямі аб матацыклах, дзецях, жывёлах. У першую чаргу менавіта жаданне сустрэццца з сябрамі, абмяняцца вопытам, пасядзець у цёплай атмасферы застаўляе байкераў пераадольваць сотні кіламетраў, каб сабрацца разам.

Каб падтвердзіць вышэй сказанае, мы спыталіся ў аднаго з удзельнікаў фэсту – Руслана –  аб яго ўражанні ад фэсту:

– Як часта вы бываеце на байк-злётах?

– Па меры магчамасці, але стараюся як толькі атрымаецца, дык адразу ж прыехаць. Так што амаль заўседы.

– Як вам абстаноўка?

– Усё цудоўна. Я прыехаў сюды, каб убачыць сяброў, пагаварыць з імі. На мой погляд,  байк-злёты і ствараюцца  для таго, каб мы, байкеры, маглі сустрэцца, падзяліцца вопытам. 

– Які злёт больш усяго спадабаўся?

– Кожны мае свае плюсы і мінусы. У кожным есць свая рызынка.

– А знаемых байкераў шмат?

– Нельга сказаць, што шмат: сяброў і знаёмых не бывае многа.

– А аб чым вы размаўляеце?

– Секс. Наркотыкі.Рок-эн-ролл… (Смяецца). Калі мне што трэба, я магу патэлефанаваць, запытацца. Нават як блінчыкі гатаваць.

– А чым яшчэ захапляецеся?

– Сабакамі. У мяне іх 13 штук.

– Што значыць для цябе твой матацыкл?

– Гэта лад жыцця.

–  Як ставяцца да гэтага бацькі?

– Маці хвалюецца. Але я езджу да яе ў Полацк два разы на тыдзень.

…Любоў да свабоды, да дарогі і хуткасці, як і любоў да музыкі ці літаратуры, фарміруе жыццёвыя каштоўнасці. Байкеры – людзі, якія ведаюць праўдзівы кошт такіх слоў як сяброўства, павага, узаемадапамога, каханне. А матацыкл – не проста сродак перасоўвання альбо дэманстрацыя матэрыяльнага дастатку, гэта сваеасаблівае дзіцё, якому аддаеш шмат часу, сіл і цярпення. Паміж імі саюз. Асобая таямнічая сувязь. Яны даручаюцца адзін да аднога. І што можа быць важнейшае за той давер, калі ляціш па склізкай трасе з хуткасцю 200 кіламетраў, на краю паміж жыццем і смерцю…

Анастасія БЕРТАЛЬ

Наталія АСТРОЎСКАЯ

Фота Анастасіі Берталь