Упэўніцца ў гэтым гарадзенцы могуць на канцэртах тэатру гумару «Кан-Кан». Мастацкі кіраўнік «Кан-Кану» Вячаслаў Фёдаравіч Cяліцкі знайшоў некалькі хвілін для карэспандэнта ТС.

– «Кан-Кан» – ужо далёка не малады тэатр. Вячаслаў Фёдаравіч, калі ласка, распавядзіце сцісла ягоную гісторыю.

– Тое, што мы маем зараз – гэта дзецішча факультэту фізічнай культуры ўніверсітэту Янкі Купалы. Нарадзіўся «Кан-Кан» у 1990 годзе. Спачатку нас называлі агітбрыгадай. Ну, такі час – тады ўсё было агітбрыгадай. Потым пачалі набіраць народ з універу, далей - з гораду. Потым пайшло хучэй – з 93-га году мы супрацоўнічаем з Сяргеем Уладзіміравічам Курыленка. Дзякуючы гэтаму, ўжо даем канцэрты па горадзе, намі нават пачалі цікавіцца газеты. А ў 96-ым нас запрасілі на рэспубліканскі фэстываль, дзе мы атрымалі гран-пры, праз год ізноў гран-пры і з гэтага моманту пайшлі запрашэнні з Расеі, з Украіны. І зараз Кан-Кан лаўрэат шматлікіх узнагарод, прэмій. А не так даўно, мы атрымалі званне «Народнага тэатру гумару».  

– Вы заўсёды марылі аб кар’еры прафесыянальнага гумарыстычнага актора? Калі так, то чаму не пайшлі на тэатральны факультэт?

– Марыць, то марыў, але гэта было на ўзроўні...ну, як марыць стаць касманаўтам. Так, спрабаваў паступіць у тэатралку, але ні ў каго аніякай цікавасьці не вызваў. А паколькі даволі сур’ёзна займаўся спортам, то пайшоў на фізкультурны факультэт. Дарэчы ўвесь час гэдак ішло – спорт і тэатр, тэатр і спорт, але потым пайшлі ў нас узнагароды розныя, дый траўма яшчэ...Таму са спортам прыйшлося завязваць.

– А адкуль увогуле з’явілася ідэя стварыць свой тэатр? Ад нечага рабіць?

– Ад нечага рабіць! Павер, на фізычным факультэце заўсёды ёсьць «што рабіць»! Проста яшчэ ў школе шмат чуў пра студэнтскае жыццё. Якое яно, як мне здавалася, вясёлае і цікавае. А насамрэч аказалася даволі нудна. Калі зараз хоць ёсць клюбы розныя, дыскатэкі, дык у той час дыскатэкі праводзіліся ў галоўным корпусе і гэта было свята.

Не, не столькі ад нечага рабіць, колькі ад жаданьня весяліць сябе і іншых. Дарэчы наша «агітбрыгада» была не адзінай, у той самы час ва ўніверы было яшчэ тры гурткі, што рабілі больш-менш тое самае, што і мы.

– Штосьці мне падказвае, што наступнае пытанне вам задаюць даволі часта. Але ўсё ж такі... Чаму тэатр называецца менавіта «Кан-Кан»?

– Насамрэч, мы даволі доўга думалі, як назваць тэатр, і выбралі «Кан-Кан» перш за ўсё з-за разбіўкі. Ў сэнсе, паміж мініяцюрамі – мелодыя лёгка пазнаецца і падтрымлівае неабходны настрой. Ну, і як я ўжо казаў, вучыліся мы на фізкультурным факультэце. Тады нам дзяўчыны падаравалі такога мядзведзя, танцуючага «Кан-Кан». Першы час мы папросту вешалі яго недзе ззаду, на сценцы, як хоць нейкі варыянт антуражу.

– Які канцэрт вы лічыце самым паспяховым?  

– О! Ну, канешне 94 год. Самая вялікая заля ў Гродна – гэта тут, у «Афіцэрах». Сюды ўціснулася больш за тысячу чалавек.

– Вядома, што ваш тэатр найбольш вядомы на Беларусі і за яе межамі. Але можа ёсьць яшчэ падобныя калектывы?

– Раней было шмат, але потым, як пайшоў угору «КВЗ», то адна палова кінула, а другая падалася туды. Зараз тэатраў такога тыпу напэўна няма, можа толькі Хрыстафор. Больш у Беларусі нічога вядомага няма, дый у Расеі ня вельмі. У Польшчы – так. Там вельмі шмат гэтых кабарэтаў, але гэта крыху не тое. Нас не вельмі разумеюць там, іх – тут. Зусім другая культура. Зараз многія намагаюцца адраджаць гэты стыль, але на справе аказваецца, што адраджаць няма каму. Вось ня так даўно ў Цюмені, была такая спроба, дык нас запрасілі выкладаць там акторскае майстэрства. 

– Чаму ж тады, можна сказаць адзіны тэатр такога тыпу, сядзіць у Гродна, а не перабярэцца ў Менск? Усё ж такі сталіца.

– Нам ужо лягчэй было б перабрацца ў Маскву. Як толькі мы пачалі так сур’ёзна ездіць у Менск, адразу адчулі, як нехта нам суе палкі ў колы. Карацей, там шмат такіх гурткоў, што часцей за ўсё зарабляюць на жаніцьбах, імянінах і г.д. І там нічога лепшага не ведаюць, калі ж прыходзім мы, то раптам усе яны становяцца непатрэбнымі і на і забываюцца. Нам аднойчы так і сказалі: «Застаўце нам гэты Менск, бо вы ж у Маскву ды на Украіну ездзіць можаце». Можа гэта і правільна. Але гэта канешне не значыць, што мы у Менску не выступаем. Дарэчы, напэўна там і спёрлі ў нас мініяцюру «махнаты чмель». Я яе прыдумаў у 90м годзе, а зараз гэта проста народная ўласнасьць. Колькі разоў бачыў яе, не ў сваім выкананні. Нават у Цюмені я меў гонар размаўляць з аўтарам «Чмяля». Малады чалавек, даволі нахабна заявіў, што гэта ён разам з сябрамі прыдумаў гэтую мініяцюру, негледзячы на тое, што у 90-ым годзе яму было гадоў дзесяць. Нават калі давалі канцэрт у Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе, у горадзе Надым (50 кіламетраў ад палярнага кола) у зале знайшлося 8 чалавек, што бачылі гэты нумар не ў нашым выкананні.

– Якія перспектывы ў «Кан-Кана» праз пяць, дзесяць, год? У ідэальным варыянце.

– Калі усё будзе добра, мая мара....ня ведаю, як атрымаецца ў Гародні, але хацелася б тут. Стварыць Маладзёвы Тэатр Гумару. Каб там была і эстрадная мініяцюра, і вакальная школа, і аперэты можна было б ставіць. Усё звязанае з гумарам. Карацей нешта накшталт Драматычнага тэатру нашага. Каб раз на тыдзень была моцная праграма, на якую можна было збіраць народ.

Усевалад ШЛЫКАЎ