Штогод шмат дзяцей адпачывае ў летніках. Мінская духоўная семінарыя таксама арганізавала нестандарты летні адпачынак...

Сам летнік адрозніваўся ад астатніх: тут не было звыклых домікаў з невялічкімі пакойчыкамі, вялікай сталоўкі, розных атрадаў і дэвізаў, дыскатэк і “мерапрыемстваў”. Тут была толькі прырода. Унікальнасць летніка у тым, што целы тыдзень мы жылі ва ўмовах, далёкіх ад цывілізацыі. Тэрыторыя летніка – паляна сярод глухога лесу.

Усе прабывальнікі жылі ў вялікі вайсковых намётах, якіх было тры: для старэйшых (выхавальнікаў), для дзяўчат і для хлопцаў.

У кожным намёте – некалькі ложкаў са спальнымі мяшкамі. Калі было асабліва халадно, нам выдавалі  цёплыя коўдры. Існаваў і распарадак дня, які ўсе павінны былі выконваць. За парушэнні – пакаранні.  На ноч усе вокны і дзверы зачыняліся для бяспекі.   

Побач з намётамі было разведзена вогнішча, і кожны вечар усе збіраліся каля яго. Выхавацелі прапаноўвалі мноства гульняў, распавядалі цікавыя гісторыі з жыцця. Мы спявалі добрыя старыя песні пад гітару. На вогнішчы мы гатавалі ежу ў… чугуных вёдрах..

Атрымлівалася смачна! Гатавалі і прыбіралі адпаведна дзяжурстваў. Але адзін з выхавальнікаў  адказваў за ўсю кухню.

Выхавальнікамі летніку былі семінарысты і Айцец Сергій. Амаль увесь вольны час мы праводзілі сумесна з імі, гуляючы на вялікай пляцоўцы ў валейбол, “выбівала", іншыя рухомыя гульні. Для многіх самым яскравым успамінам стала сустрэча з світаннем. Гэта так выдатна – чыстае паветра, песні птушак… 

Мне здаецца, што многія пазайздройсцяць такому адпачынку. Адзінае, што перашкаджала бязмежнаму шчасцю – камары і осы…

Анастасія ГУКАЙЛА

фота аўтара