Ёсць вуліцы цэнтральныя, шырокія, важкія. Ёсць не шумлівыя, аднапавярховыя. Так спявае ў сваім шлягеры 80-х Юрый Антонаў.

Вось гэтыя вузкія, неасфальтаваныя, без тратуараў больш даспадобы многім жыхарам абласнога цэнтра, што насяляюць гэтак званы прыватны сектар.

На самой справе, калі праходзіш па гэтых вуліцах і завулках сэрца замірае ад шматлікасці архітэктурных вынаходніцтваў, пышных садоў, якія аздоблены вытанчанымі аздобленымі металам і бетонам  парканамі, што стаіць грозным, маўклівым сведчаннем -гэта маё, уласнае, сюды няпрошаных гасцей не запрашаюць.

На жаль, гэтая ідылія ўласнага двара з домам і садам  апошнім часам у Гародні парушана. На так званы прыватны сектар пачалі квапіцца тыя будаўнічыя арганізацыі, што спецыялізуюцца на ўзвядзенні шматпавярховых гмахаў, дзе сусед з суседам рэдка бачацца, і, нават, не ведаюць адзін аднаго. Найбольш яскравым прыкладам ў Гародні з’яўляецца адна з самых доўгіх вуліц горада - вуліца Савецкіх памежнікаў. Асабліва вялікі апетыт аматараў будаўніцтва Гродзенскіх хмарачосаў да часткі вышэйназванай вуліцы ад ААТ “ Белкард “ да лініі абутковай фабрыкі. Тут пераважае аднапавярховы прыватны сектар праўда пры адсутнасці большасці камунальных зручнасцяў.На гэтым і спрабуюць сыграць супраць  ўласнікаў забудоўшчыкі шматпавярховак. А, што яшчэ надзённа для іх, так гэта блізасць да гістарычнага цэнтра, развітая сетка камунікацый, ды і кошт квадратнага метра жытла пры гэтым значна ўзрастае, а гэта дадатковы прыбытак фірмам Адным словам будуй і засяляй навасёлаў у вежавыя дамы, бяры за гэта з іх немалыя сродкі. Выгадна ўсім, горад на першы погляд добраўпарадкоўваецца, набірае прыемны вонкавы выгляд, скарачаецца чарга безкватэрнікаў, банкі атрымліваюць свае дывідэнты. Дык толькі  вось, не спяшаюць пакідаць свае абжытыя дамы тыя, каго зараз завуць уладальнікамі гарадской сядзібы. 

Нядаўна жыхарка вуліцы Зана (пажадала застацца невядомай) збірала подпісы, каб яе дом не трапіў у спіс “пад знос”. Жыхары ўсіх бліжэйшых дамоў падтрымалі просьбу суседкі. І, што характэрна, калі ідзеш па гэтай частцы горада, то бачыш, як грамадзяне самі займаюцца новабудоўлямі. Кожны будуе ці рамантуе сваю сядзібу на свой густ і на ўласны матэрыяльны дастатак. Ніхто з іх  не выяўляе імпэту стаць жыхаром шматкватэрнага барака – гмаху. А калі не даеце веры, прагуляйцеся па прыватным сектары ад будынка абласной Філармоніі да вуліцы Паповіча, паразмаўляйце з яе жыхарамі і пераканайцеся.     

Наталля Астроўская