Згодна са зменамі ў правілах прыёму ў ВНУ, для ўдзелу ў конкурсе па тых спецыяльнасцях, па якіх прад’яўляюцца адмысловыя патрабаванні, абітурыенты павінны мець рэкамендацыю па выніках прафесійна-псіхалагічнага сумоўя.   

Як толькі стала вядома пра чарговае новаўвядзеньне, у будучых прадстаўнікоў «звышадказных спецыяльнасцяў» пачаўся мандраж. І было ад чаго! Аказваецца недастаткова добра здаць ЦТ, дык яшчэ трэба быць псіхалагічна прыгодным. І праверыць вашую прыдатнасць сур’ёзная камісія. Адпаведнасць характару да будучай прафесіі павінны пацвердзіць юрысты, псіхолагі, філолагі, ідэолагі, суддзі Гаспадарчага суда і спрацоўнікі ўнутраных спраў. Здавалася, не вядома, што страшней – ЦТ ці сумоўе. Народ рыхтаваўся сур’ёзна і адказна. Зараз жа, калі ўсе страхі засталіся за плячыма, ТС вырашыў даведацца ўражанні абітурыентаў.

Алеся з Машай, чакаюць на адказ камісіі праз колькі хвілін: «Мы вельмі хваляваліся перад сумоўем. Апранулі дзелавыя касцюмы, вучылі гімн, імёны суддзяў Канстытуцыйнага суда. І зараз вось думаем – навошта?! Запусцілі нас у спартыўныю залю, спыталі чаму хочам стаць юрыстамі, дзе хочам працаваць і адпусцілі…» Сябра дзяўчын, Максім кажа, што яго запэўнілі, нібыта ўсе пройдуць. І абураецца: «І навошта я патраціў тры гадзіны свайго часу!? Калі б хацелі адсеяць непрыдатных, то чаму задалі два найпрасцейшых пытання й адпусцілі?»

Днём пазней, аўтар гэтага артыкулу змог на сваёй скуры адчуць усе «жахі» сумоўя. На спецыяльнасці «Журналістыка» і «Міжнародная журналістыка» было зарэгістравана 58 чалавек, з іх толькі два не змаглі прысутнічаць на размове.

Як жа выглядала сумоўе будучых журналістаў?

Камісія складалася толькі з трох чалавек. Куды падзеліся абяцаныя ідэалагічныя работнікі і супрацоўнікі пракуратуры – невядома. Атмасфера была звышнервовая. Абітурыенты прыйшлі са сваімі бацькамі, прынеслі папкі з усемагчымымі граматамі і дыпломамі. Галоўнае, скажы: «Хачу працаваць у Савецкай Беларусі», – наказвалі дзецям бацькі. Але не было чаго баяцца. Ветлівая камісія задавала два шаблонных пытанні: «Чаму хочаш стаць журналістам? » і «Дзе хочаш працаваць? ». Пасля чаго прасілі пазваць наступнага. Праз тры гадзіны былі вядомыя вынікі – усе прышоўшыя на сумоўе атрымалі жаданую рэкамендацыю. Нічога не разумеючыя рэкамендаваныя разыйшліся па дамам, задаючы адно пытанне: «Навошта усё гэта было патрэбна?»

Пакуль што гэтае пытаньне застанецца без прамога адказу. Дзеля чаго маладыя людзі патрацілі палову цудоўнага выходнага дня на троххвілінную размову і чаканне яе вынікаў? У некалькі хвілін «псіхалагічна-прафесійную прыдатнасць» абітурыента праверыць немагчыма. Тым больш, задаючы такія пытанні. Здаецца, пэўныя высновы можна будзе зрабіць толькі ў наступным годзе. Магчыма, што мэта сумоўя гэтага году – асцярожная ацэнка рэакцыі абітурыентаў. У наступным годзе ўсё можа быць «па-даросламу»

Усевалад ШЛЫКАЎ