Чырвона-зялёную абвестку пра тое, што 28 верасня ўсе мусяць прыйсці на выбары дэпутатаў у «Палатку», наляпілі нават у фізкультурным цэнтры, куды я з нядаўняга часу хаджу на фітнес. Але мая нататка будзе не пра спорт, а пра тое, што на носе парламентскія выбары і пра тое, як землякі-гарадзенцы ставяцца да свайго права абіраць.

Па прапанове аднаго сябра-дэмакрата я зарэгістравалася ў яго ініцыятыўнай групе. «А чаму б і не? Універсітэцкі курс паліталогіі на практыцы!.. » – з´явіліся думкі ў маёй віхрастай галоўцы. Для таго, каб стаць кандыдатам на выбарах, неабходна сабраць ні многа ні мала 1000 подпісаў у падтрымку сваёй асобы. Гэтай пачэснай справай і займалася наша каманда цягам апошняга тыдня. Як зборшчык подпісаў з пяцідзённым стажам з усёй упэўненасцю магу сказаць наступнае: найбольш цікавы не вынік, а працэс, як ні дзіўна гэта ні гучыць.  Такім чынам, шаноўны чытач, прапаную перанесціся на лесвічныя пляцоўкі дамоў аднаго з гарадзенскіх мікрараёнаў. Менавіта там і адбываецца волевыяўленне грамадзян яшчэ да прыходу іх на выбарчыя ўчасткі.

Пасля ветлівага вітання і прапановы пакінуць подпіс за нашага прэтэндэнта кандыдатам у Парламент чаго толькі не наслухешся!..

* * *

Адчыняе спадарыня ў ласінах і доўгай майцы. З-за кухонных дзвярэй паказваецца галава гаспадара:

– Што такое?

– Вечар добры вам! 28 верасня парламентскія выбары. Мы збіраем подпісы за вылучэнне кандыдата.

– Аа-а-а…. – пазяхае галава і ківае на жонку. – То распішыся ты.  

Такую карціну я бачыла разоў дваццаць з рознымі мадыфікацыямі: галава з´яўлялася з кухні, спальні, ваннай або проста ляжала на канапе перад тэлевізарам разам з іншымі часткамі цела. Паводле старэйшых грамадскіх актывістаў, гэта досыць распаўсюджаная рэалія. Цікава, чаму гэтыя мужыкі такія настойлівыя і працавітыя, калі зарабляюць на хлеб для сям´і, і такія …самі бачыце, якія!.. у выказванні сваёй грамадзянскай пазіцыі?..

* * *

– Добры вечар! Мы збіраем подпісы …

– А хто такі?.. БНФ? БНФ?! Не! Не буду за БНФ! Я за іх у 94-ым галасавала, калі быў шанец. Зараз не буду…

Дзверы зачыніліся.

Што не кажы, але ў палітыцы шлейф былых паразаў – штука моцная!..

* * *

Адчыняюцца цяжкія металічныя дзверы. На парозе – малады чалавек спартовага складу.

– Добры вечар! Мы збіраем подпісы …

Юнак бярэ і разглядае ў мяне ліст з біяграфіяй і партрэтам кандыдата. Выходзіць спадар гадоў сарака пяці. Я вітаюся і тлумачу, чаго да іх прыйшла.

– Ну што ты трымаеш дзяўчыну на парозе? Запрасіў бы ў дом, напаіў бы гарбатай!..  – кажа ён з усмешкай да маладзёна, затым пераводзіць свой погляд на партрэт. – А гэтага я дзесці бачыў… Не магу ўспомніць, дзе….

Натуральна, я свядома ігнаравала ўсе праявы мужчынскай увагі… Але галоўнае, што гэтыя два (як высветлілася, бацька і сын) у падпісным лісце сваіх аўтографаў так і не пакінулі.

* * *

«Дзінь-дзінь-дзінь!» – званок, як канарэечка. Адчыняе жанчына. На выгляд – гадоў 60. Чую, што застала я бабулю за праглядам нейкага расійскага тэлесерыяла. Я павіталася, перапрасіла, што турбую ў вячэрні час і прапанавала пакінуць подпіс у лісце.    

– Ой, дзетка, а што мне гэтыя кандыдаты?.. Хто яны? Я ж не ведаю нікога…

Я сцісла расказала спадарыні біяграфію свайго сябра-палітыка, паказала яго фота.

–  Я так не падпісваюся за іх. Я потым пайду пагляжу на іх. Ды за каго-небудзь прагаласую. Што мне ўжо, старой?..

No comments.

Відавочна, каб пракаментаваць палітычныя погляды і матывацыю старэйшага пакалення, пяцідзённага вопыту зборшчыка подпісаў малавата…

* * *

Зайшла ў адну кватэру. Пакуль перапісвала пашпартныя дадзеныя жонкі, у калідор выйшаў муж. Не зусім цвярозы. Ці то мая беларуская мова, ці то партрэт кандыдыта, ці штосьці яшчэ прывялі яго ў крыху нэрвовы стан. Калі я выйшла, з-за дзвярэй пачула такі дыялог (там, дзе шматкроп´е, словы, якія выкрэсліў бы стыль-рэдактар):

– … Чаго яны ходзяць?! Што ім не падабаецца?!

– Ну подпісы збіралі. Ну супакойся!

– ……

– Ну што ты не бачыў? Яна ж табе як дочка!

Былі людзі, настроеныя негатыўна  да дэпутатаў, маўляў, яны толькі для сябе стараюцца! што яны для нас робяць?! Аднак за ўвесь час я ні разу не адчула праяваў агрэсіі адносна сябе. І я падумала, што выгляд маладой дзяўчыны раззбройвае. Прынамсі, у дадзенай сітуацыі. 

* * *

– Добры вечар! Мы збіраем подпісы …

– БНФ? О! За БНФ давайце! – спадарыня гадоў сарака падпісваецца ў лісце.

Званю ў наступныя дзверы. Адчыняе малады гаспадар.

– Дзіма! Ты ў БНФ? – гучна пытаецца спадарыня ў свайго суседа.

– Я? Не.

– Падпісвайся за БНФ!

Карацей, гэтая жвавая жанчына загітавала жыхароў усіх чатырох кватэр, што былі на пляцоўцы. Я шчыра ёй падзякавала.

Што не кажы, а надзея на перамены ў народзе жыве!..

Анка ПАЛЯВАЯ

P.S. Працяг  будзе.

(Ды яшчэ які! Наперадзе пікеты, агітацыя, назіранне за выбарамі і абарона перамогі!..)