«Справа АЛМИ»

ТС вырашыў правесці асабістае расследаванне і ўпэніцца так гэта, ці не.

Удзельнікі абмеркавання ўсе (52 чалавекі!), як адзін сцвярджалі, што кошт на цэнніках не супадаў з тым, які яны аплочвалі ў касах. Ініцыятар абмеркавання не выйшаў са мной на сувязь, і я не змог пагаварыць з ім дакладна. Таму я і стаў, як на працу, хадзіць у гіпермаркет і правяраць наўзгад прадукты па чэках і коштах. Глядзеў у асноўным на тыя прадукты, якія ўзгадваліся ў каментарах. На жаль, ці наадварот – на шчасце, ніякіх парушэнняў не выявіў. Можна дапусціць, што калі гіпермаркет і ашукваў, то ашукваў «пісьменна» – менавіта падчас навагодніх святаў, калі натоўп людзей і мітусня гэтаму спрыяюць. Або проста адміністрацыя памылілася ў цэнніках, як спрабавала мяне ўпэўніць адміністратар Марына Валер'еўна Федаровіч.

Што далей? А далей – трэба паглядзець кнігу скаргаў і прапаноў. І ўсё стане на свае месцы. Чарговы раз заходжу ў гіпермаркет і пытаю ахоўніка, дзе можна знайсці адміністратара. Ён паказвае на «Інфа-цэнтр». Адтуль мяне адправілі да жанчыны, якая сядзела побач. Жанчына строга запытала:

– Навошта вам адміністратар?

– Трэба, – унікліва адказаў я, каб не «адкрываць карты».

– Разумееце, у нас такое правіла, што мы не злучаемся з адміністратарам, калі не ведаем прычыны, па якой вы хочаце да яе звярнуцца, – ветліва растлумачылі мне.

І тады я прызнаўся ў мэце свайго візіту. І адразу «разлічыўся» за гэта:

– Вас падманулі?

– Мяне – не.

– Тады выбачайце, я не магу паказаць вам кнігу. Кнігу мы выдаем толькі для запісу заўваг або прапаноў.

– Добра, але паклічце, калі ласка, адміністратара.

Тактыка дыялогу змянілася…

– Ведаеце, у нас ужо скончылася некалькі кніжак, вы нічога не знойдзеце.

– Разумееце, – спрабую растлумачыць, – калі вы адмаўляецеся даць мне кнігу, то гэта амаль пацвярджае тое, пра што пішуць людзі ў Інтэрнэце.

Дзяўчына памаўчала хвіліну і запатрабавала журналісцкае пасведчанне. Дастаю школьнае пасведчанне журналіста з подпісам дырэктара…

Праз хвіліну нарэшце з’яўляецца адміністратар, патрабуе пасведчанне і пытае аб маім візіце. Пачынаю тлумачыць спачатку, і вось – кніга скарбаў і прапаноў перада мною: некалькі падзяк, некаторыя заўвагі па дробязях і вось запіс ад 21-га лютага... У заўвазе гаворыцца, што кошт на цэнніку не адпавядае кошту па штрых-кодзе. І зноў паўстаюць дзве версіі: альбо памылка, альбо махлярства.

Далей – ні адной падобнай заўвагі. Ці можа яны засталіся ў тых кніжках, што, па словах першай маёй субяседніцы, «ужо скончылася»? Адміністратар не дазволіла мне ўзяць дадзеныя скаржніка (закрыла прозвішча рукой).

І на заканчэнне яшчэ пра адну заўвагу – аднаму спажыўцу не давалі кнігу заўваг і прапаноў каля 8 хвілін. Восем хвілін патрабаваць кнігу можа толькі ці вельмі настойлівы, ці вельмі пакрыўджаны чалавек.

Калі хтосьці з вас, паважаныя чытачы, можа прывесці свае прыклады, звяжыцеся, калі ласка, са мной па адрасе: Mag1412@mail.ru

Святас Ляўчук