Версія для друку
Даслаць сябру
Kаментары
(9)
Памер шрыфта
Правінцыйны рэпартаж
«Пікап» – справа спакушэння
У Гродна гэты рух існуе нядаўна, але ўжо ўсталяваўся і нікуды не знікае. На змену старэйшым пікаперам прыходзяць новыя, каб вучыцца справе спакушэння і павышаць сваё майстэрства. На 8-е сакавіка гарадзенскія пікаперы вырашылі арганізаваць «паляванне» на прадстаўніц прыўкраснага полу ў неабмежаваных маштабах! Так я з імі і пазнаёмілася. Кожны з іх распавёў аб пікапе, як ён сам яго ўяўляе.
Ігар Кудраўцаў: Пікап, пікапер, пікапіць… Новыя словы, але сэнс – усё той жа: імкненне мець знаёмствы з некалькімі дзяўчатамі. І кідаць усіх… адразу. Дзяўчына дае новае салодкае адчуванне толькі на адно імгненне. А потым яна робіцца падрапанай анучкай. Адзіная на ўсё жыццё можа прыйсці пасля 100-га, альбо 200-га здыму! Ва ўсіх па-рознаму.
Мікалай Глебаў: Мне ніколі не сядзіцца на месцы, я заўсёды імкнуся «падчапіць» новую дзяўчыну. І таксама імкнуся, каб справа не даходзіла да ложку. Але некаторыя мае сябры кажуць, што гэта ўжо не пікап. Мне ж больш падабаюцца такія зносіны.
Віталь Маркез: Спакуса – гэта ў мяне з дзяцінства. Я замест машынак у лялькі гуляў. Капаўся ў матулінай бялізне, пакуль яна мяне не застукала. Вадзіла па псіхолагах, да бабак усялякіх. Не дапамагло. Наогул я раней лічыў сябе геем. Але зразумеў – мяне чакаюць дзяўчаты.
Максім Блакітнейшы: Люблю сваю справу! Кожны дзень новыя прыгажуні. Праўда, не штораз атрымліваецца... Але гэта толькі распаляе. Люблю наш горад – у ім яшчэ столькі прыгожых дзяўчат, што маё сэрца проста не можа ўсіх ахапіць. Пікап – гэта бясплатны спосаб правесці час у раі.
На маё пытанне, чым займаюцца гэтыя хлопцы, калі не аддаюць сябе ўлюбёнаму пікапу, яны адказалі: хто працуе, хто вучыцца, а каму проста надакучылі і праца і вучоба, і яны вырашылі зрабіць пікап сваёй непасрэднай справай.
А потым я назірала за імі з боку, надзеўшы шапку і цёмныя акуляры. Яны сапраўды апынуліся майстрамі свайго рамяства. Ганарлівымі і ненаеднымі...
Ілюстрацыя http://elchka.livejournal.com
Даслаць каментар
Iншыя артыкулы па тэме:
З калачыкам ад дзвярэй да дзвярэй (30.07.2010)
Гукі джазу на беразе Нёмана (23.07.2010)
У Прырэччы буслоў больш, чым вяскоўцаў (15.07.2010)
У маёй смерці прашу вінаваціць маё жыццё (08.07.2010)
У Гродне працуе выстава «Беларусь Прэс– Фота’2010» (01.07.2010)
Кошт апошняга званку (24.06.2010)
Колькі міліцыянтаў ахоўваюць нашае багацце? (24.06.2010)
Гламур па-гарадзенску (17.06.2010)
Дырэктыва ці лібералізацыя? (10.06.2010)
Мора для маленькай такой кампаніі (03.06.2010)
Самы цвярозы фестываль (27.05.2010)
Выпадковая сустрэча праз 10 год (20.05.2010)
Як змагаўся «Джордж Буш» з «Кітаем» (13.05.2010)
Музей у фотааб’ектыве (06.05.2010)
Стварай дзіва сваімі рукамі (29.04.2010)
Па слядах Леанарда да Вінчы (22.04.2010)
Рэжысура і акторства – рэчы не сумяшчальныя (15.04.2010)
Чаму і каму патрэбна «згарнуць балаган»? (08.04.2010)
Гадзіннік, які спыніць нельга (01.04.2010)
Сяргей Міхалок пра ўрачыстасць самадзейнасці (25.03.2010)
Абставіны ці асабісты выбар? (18.03.2010)
СамаНастаўнік ігры на гітары (04.03.2010)
Жыллёвая адысея сучаснага студэнта (25.02.2010)
Пясок не патрабуе пасярэднікаў (18.02.2010)
Статычная праблемы мабільных прылад (11.02.2010)
Галіна Юргелевіч: трэба змяняць стаўленне да размеркавання выпускнікоў (04.02.2010)
Здым без правілаў, ці курсы пачынаючага Дон Жуана (28.01.2010)
Дзе быў трактар, калі падаў першы снег?... (21.01.2010)
Паміж Раством і Вадохрышчам (14.01.2010)
Звычайны дзень на вытворчасці (08.01.2010)
«Дай Дарогу» – гарадзенцам (24.12.2009)
Нататкі фаершчыцы-пачаткоўцы: не гуляй з агнём (17.12.2009)
Цыгарэтны шлях, ці Споведзь кантрабасіста (10.12.2009)
«Так» і «не» – школьнай сталоўцы (03.12.2009)
Дзённік бохумскай студэнткі (26.11.2009)
Кватэрнае пытанне (19.11.2009)
Каханне… ў кiшэнi (12.11.2009)
«Просты» нумар у складанай краіне (05.11.2009)
Пра ўкраінскі характар і Запарожскую сеч (29.10.2009)
«Еўропа – гэта больш, чым ты думаеш» (22.10.2009)
Пра лінгвістычныя нюансы, інтэрнат і турыстаў (15.10.2009)
Час дэпрэсіі і… кахання (08.10.2009)
Адкрый Нямеччыну: дзённік удзельніка (01.10.2009)
Кавярня з экспазіцыяй (24.09.2009)
Тыдзень нефармальнай адукацыі ў Гродна (17.09.2009)
Чароўны трусік – геній піяру (10.09.2009)
Ёсць такая прафесія – «разводзіць» пакупнікоў (03.09.2009)
Дагрукацца да нябёсаў (27.08.2009)
Твары і гісторыі. Частка 4-я, апошняя (20.08.2009)
Твары і гісторыі. 3-я частка (13.08.2009)
Твары і гісторыі. Частка 2-я (06.08.2009)
Твары і гісторыі. Частка 2-я (30.07.2009)
Твары і гісторыі. Частка 1-я (23.07.2009)
Прывітанне з мінулага ад Deviation (16.07.2009)
Пара загару, акуляраў і… праблем (11.06.2009)
Мамаграфія – бясплатна і штогод (04.06.2009)
Слухайце свой арганізм (28.05.2009)
Відэапрывітанне з «Global pulse» (28.05.2009)
Загадана выжыць (22.05.2009)
Гульні з часам Дж. Абрамса (14.05.2009)
На заходнім ускрайку гораду (07.05.2009)
Дзе знаходзіцца Джаконда? (30.04.2009)
Самыя паўднёвыя мікрараёны (23.04.2009)
Тры правайдэры – адно меркаванне (16.04.2009)
Адкуль прыйшлі засранцы... (09.04.2009)
Чым менш жанчыну мы кахаем… (02.04.2009)
Нататкі з прэзентацыі рэйтынгу (26.03.2009)
Ніколі не пераПІшаш! (19.03.2009)
Шапікі-чытальні (12.03.2009)
Адпачынак для буржуяў (06.03.2009)
Румлёва – раён яраў і цяжкай паркоўкі (27.02.2009)
Імя - адлюстраванне часу і фантазіі (20.02.2009)
АДЧЫНЯЙ ДЗВЕРЫ, ШКОЛА! (06.02.2009)
ГАРОДНЯ І СВЕТ ВАЧЫМА ГАРАДЗЕНЦАЎ (30.01.2009)
ЖЫРОВІЦЫ: СЯБРОЎСТВА, НАВУКА, ДЫЯЛОГ (28.01.2009)
ШТОТЫДНЁВІК “ТВОЙ СТЫЛЬ”, №10 (154)
30 лiпеня 2010 г.
Калі на сценах заквітаюць палі
Адраджаючы прыдворную культуру
«Калі будзе хапаць часу – вывучу беларускую мову»
З калачыкам ад дзвярэй да дзвярэй
Дзед Мароз ніколі ня быў паўстанцам, альбо Ў Новым годзе рэвалюцыі ня будзе



Каментары
Andrei (18 сакавiка 2010, 00:13)
Нового ничего не узнал , думаю что пикап может быть полезен любому человеку кот хочет улучшить отношения с противоположным полом, знаю оч много девушек кот тож интересуются как же их будут клеить =) Непикапер "на самой справе " снять девушку можно легко и без нлп =)
Автор статьи (17 сакавiка 2010, 10:31)
Привет неверующим. Я всегда пишу правду - это первая и самая главная заповедь журналиста. Если тебе кажется, что мои герои вымышленные, то следующую статью будем писать вместе. Т оскорблять меня не надо.
Дмитрий (16 сакавiка 2010, 16:06)
Матерьял кажется вымышленым "герой кажется вымышлеными и это не первый матерьял этого автора" к примеру матерьял про бег
kryvichanka (13 сакавiка 2010, 18:38)
Лёш, ты часам можа і зануда, але не мараліст. Я калі прачытала гэтыя "адкравенні", то са здзіўленнем падумала - што за шыза? якія "анучкі", "Здым". "новыя прыгажуні"? што за рэспандэнты - ім па колькі гадоў? калі 17, то ўсё ок. зрэшты тэма можа быць цікавай, адно што варта было больш папрацаваць - кожнае меркаванне аформіць больш дэталёва, распавесці трошкі пра рэспандэнта - узрост, занятак, даць больш словаў, каб мець уяўленне хто так лічыць. я б хацела тут бачыць і меркаванне дзяўчын - "жэртваў", так бы мовіць, пікапу...
Lynx (12 сакавiка 2010, 20:26)
Мне падаецца, пікап - гэта спосаб зацвердзіцца ці павысіць самаацэнку... А у матэрыяле пікаперы - гэтакія macho.
Ліоша (12 сакавiка 2010, 18:14)
так, ведаю, я стаў занудам і маралістам
Непікапер (12 сакавiка 2010, 17:10)
А пікап немагчым без НЛП на самой справе. Чаму немаральна і непрыстойна? Пікап быў заўсёды і ва ўсе часы, толькі ён называўся "данжуанства". Увогуле, мужчыны па сваёй прыродзе палігамны. І гэты пікап ўжо точна лепей у плане, чым калі кабета кідаецца з ложка ў ложак. Ды и наконт маніпуляцый людзьмі - нездарма ж народная прымаўка "Сабака не захоча - пёс не ўсхоча". Усё па абаюдным саглассі - гэта ж не гвалтаванне. P.S. Сам гэтым не займаюся, калі што
Ліоша (12 сакавiка 2010, 12:53)
Ваў, спачатку НЛП, цяпер пікап. Час на Тваім Стылі адкрываць рубрыку пра самыя немаральныя і непрыстойныя тэндэнцыі ў безадказнай маніпуляцыі людзьмі. Напэўна будзе карыстацца папулярнасцю. "Проста стандарты маралі дасталі", як спявае Голая Манашка...
Яўген (12 сакавiка 2010, 01:16)
Вось так :( Дапамажы, Божа, такім не стаць...