Стрэляніна, і гараджане ў масоўках заплюшчваюць вочы ад яркага сонца. Гэтай восенню  аблюбаваў наш горад «Беларусьфільм». Да чаго прымеркаваны фільм «Днепровский рубеж», што пра яго кажуць удзельнікі карціны, і што атрымліваецца за агароджамі і за напружанымі стужкамі – у гэтым рэпартажы.

Здымкі чарговага фільма пра вайну абсталяваліся сярод «жывых» архітэктурных дэкарацый. Грымёры-касцюмеры ўжо намалявалі і апранулі масоўку – «вайскоўцаў». А тыя пабеглі з акрываўленымі бінтамі ва… універмаг. Відовішчна!

Дзякуючы жаночай чароўнасці, прабіраюся на здымачную пляцоўку. Так, трэба знайсці каманду ў цывільным, менавіта яны і будуць «адміністрацыяй» карціны. Пасля некаторых пошукаў, трапляю на мастака-пастаноўшчыка Аляксандра Шаппо. Да яго і чапляюся з пытаннямі. Ён адказвае. Дзякуй.

– Адкажыце, чаму менавіта ў Гродна?

– Мы праехалі праз усю Беларусь, сапсаваную «Дажынкамі», і прыпыніліся тут.

– А дзе яшчэ здымалі?

– Спачатку ў Брэсце, на чыгуначным вакзале, дзе ў цэнтры ўвагі былі паравозы. Яшчэ ў Быхаве – непасрэдна горад і мост. У Смалевічскім раёне здымалі бой на… Буйнічскім поле.

– Бой – гэта цікава. А аб чым, калі не сакрэт, сам фільм. У чым яго ідэя?

– Пра што кіно, гаворыць яго назва «Днепровский рубеж», і прымеркаваны фільм да 65-годдзя вызвалення Магілёва. Вызваленне доўжылася 23 дні. Пра гэта вельмі таленавіта напісаў сцэнарыст і драматург Аляксей Дудараў. Ставіць карціну – адно задавальненне.

– А які акторскі склад? Ёсць знаёмыя «асобы», ці больш моладзі?

– Ёсць акторкі з Масквы – Ксенія Князева і Анна Гаршкова. Удзельнічаюць Анатолій Кот, Ігар Сегаў.

Потым мы разгаварыліся пра архітэктурныя каштоўнасці Гродна, якія трэба тэрмінова вартаваць. І тут выпадкова побач прысеў «вайсковец», які бегаў туды-сюды і паспеў прымільгацца. Па іроніі лёсу ён апынуўся… галоўным героем, і я пераключыла сваю ўвагу да Ігара Сегава. Ён – лірычны і натхнёны.

– А якой, Ігар, была ваша рэакцыя, калі вам прапанавалі гэтую ролю?

– Адразу пагадзіўся! Але быў злёгку здзіўлены – камандзіраў дывізіі яшчэ не іграў ніколі.

– Пасля таго, як прачыталі сцэнар, што адчувалі? Што там было «ўнутры» тэксту?

– Зразумеў, што нічога не ведаю пра вайсковых камандзіраў. Фільм пра вайну ў мяне не першы, але я ўсё больш фашыстаў іграў…

– Вось вам і першы пазітыўны герой! Віншую. А як з партнёрамі «па цэху», пашанцавала? 

– Акторскі склад выдатны, усе – творчыя людзі.

– Адкажыце шчыра, пасля начнога здымання, стамляецеся?

– Ёсць прыемная стомленнасць…

Аглушальны «Маторр-р! » заглушыў размову, мы перакінуліся позіркамі, і адзін пайшоў да пляцоўцы, а другая – ад яе. Пралезла пад бел-чырвонай стужачкай, апошні раз азірнулася на стомленых «вайскоўцаў» і перапоўненая кіношнымі думкамі пайшла па вуліцы, моцна сціснуўшы ў руках блакнот…

Ліза ГАРОХАВА

Фота аўтара