Стары мост зачынены на рэканструкцыю апоўначы 16 студзеня. У першыя дні гэта была самая абмяркоўваемая тэма  сярод гродзенцаў.  Такіх затораў у горадзе не было  даўно. І хоць зараз сітуацыя больш-менш наладжана, цікава, як змянілася жыццё жыхароў Гродна ?

Аня, кіроўца тралейбуса  7а: Маё асабістае жыццё ніяк не змянілася. Працаваць стала трошкі лягчэй, таму што па старым мосце цяжэй ездзіць, там заўсёды заторы.

Алег, кіроўца тралейбуса  9а: Ніяк, як было так і ёсць. Скарацілася даўжыня маршрута, але хутка будзе доўгі  маршрут: Белтапаз-Хімвалакно праз Румлёўскі мост.

 Сяргей, таксіст: Ездзім па коле. Адлегласці  большыя, таму і больш плацяць.

Яня: Цяжэй стала. Прыходзіцца раней уставаць, бо жыву на Фолюшы, працую на хлебзаводзе.

 
Віктар Пятровіч: Я важу машыну, а зараз заторы ствараюцца на новым мосце. У час пік даехаць цяжка.  Канешне, у параўнанні з Масквой гэта нішто. Калі  раней патрабавалася 3-4 хвіліны, каб даехаць да цэнтра, то зараз 30-40. Перажывем як-небудзь, дзеля таго каб аднавіць.Але гэта нічога ня зменіць. Пажадана каб зрабілі добры мост, лепш бы менш будавалі дамоў у Баранавічах. Я можа ад палітыкі далёкі, але мы яшчэ не садзім кукурузу, вось калі пачнем, гэта будзе поўны “атас”.

Вольга  і Валера: Вельмі моцна змянілася жыццё, не ведаем, як ходзіць транспарт. Вучымся адразу за мастом, таму прыходзіцца хадзіць пешшу.

Аксана з дачкой: Горш стала. Маршрутак няма. Нічога ў цэнтр ня ходзіць. Раней мы ездзілі ў школу на 8 гадзін і ўставалі ў 7, а зараз устаем на гадзіну раней – каб дабрацца да школы, трэба рабіць кола, а нам трэба адразу праз мост. Пешаходным мастом не карыстаемся, бо страшна, а з дзіцём тым больш.

Ала Леанідаўна: Цяжка хадзіць на той бок. Хажу кожны дзень, і раней хадзіла, але зараз трэба больш хадзіць пад горку, таму цяжэй.

Алена: Гэта жудасна! Гэта проста гвалт! Маё жыццё змянілася ў дрэнны бок. Я трачу на даезд у 2 разы больш часу, чым раней. Атрымліваецца, я плачу за праезд і палову шляху іду пешшу. А на гэтым мосце вельмі брудна.  У мяне сын у 3 класе. Сёння са школы ехаў і згубіўся, каб не мабільны телефон, то патрапіў бы ў крытычную сітуацыю.

 

Дзяніс, студэнт: Стала цяжэй. Мы раней на 26-м ехалі ад самага дома да каледжа. Зараз толькі да Савецкай, а потым два км пешшу. Трэба раней прачынацца.

Іван: Мне ўсё роўна. Так добра – хадзіць хораша. Здаровы лад жыцця. Мне нармальна, я жыву на БЛК, таму для мяне змены не адчувальныя. Усялякае паляпшэнне патрабуе дыскамфорту. 

Гродна займае першае месца па колькасці машын, а ў большасці людзей сядзячая праца. Дактары нават раілі ставіць машыны далей ад працы і больш хадзіць пешшу.

Алена КРУШАЛЬНІЦКАЯ

Вольга ЖУК

Фота Аліны НОВІК