- Ёсць у Францыі правінцыя Бурдо, і малюсенькае мястэчка Люсрэ, якое знакамітае тым, што там адбываюцца Фестывалі тэатра лялек. Там месціцца і “Тэатр вялікага Дабрадзея”. Жан П’ер Лоран і Мары Март Буржэ, яго гаспадары, прывезлі ў Гародню вельмі незвычайны, вельмі дзіўны, вельмі французскі спектакль “Усьмешка ката”. Музыка, паэзія, рухаючыяся скульптуры і субтытры па-руску. Часамі можна пачуць нешта з Поля Элюара, часамі можна адчуць дзівосную паэзію Поля Верлена, - гэтак на пачатку прыгаворваў канферансье.

Пасля спектакля аўтарка і акторка Мары пагадзілася пагаварыць пра пастаноўку.

- Пра што Ваш спектакль?

- Гэта складана патлумачыць у некалькіх словах, пасля таго, як спектакль адыграны. Гэта паэзія ў тэксце, якую я напісала. Гэта прыкладна 20 гадоў майго жыцця: партрэты людзей, якія існавалі ў рэальнасці, якіх я бачыла і ведала, і якія мяне кранулі сваёй самотай і адзінотай. Тэмы, пра якія гаворыцца ў спектаклі, універсальныя ў часе і прасторы. Таму спектакль зразумелы ўсім.

- Што натхняе на такія працы? Як з’явілася ідэя спектаклю?

- Я блізкая да Льюіса Кэрала, я часта да яго апэлюю: Чэшырскі кот, напрыклад, або пераход за люстэрка…

- Дзе яшчэ паказвалі спектакль?

- Мы шмат ездзім з ім па Францыі, а зараз пачалі яго паказваць за мяжой.

- І спачатку ў Беларусі? З лёгкай рукі Гародні?

- Voila!

- Я ведаю, што гэтым летам трупа Гарадзенскага лялечнага тэатра прыязджала да вас на Фестываль тэатра лялек. Як нарадзілася ідэя культурніцкага абмену?

- Усё дзякуючы перакладчыцы спектакля на рускую мову. Гэта мая нявестка, якая сама з Беларусі, яе бабуля і дзядуля жывуць пад Гародняй. Мае тры сыны, зрэшты, як і муж, якога вы бачылі на сцэне, таксама занятыя ў тэатры. Вось далучылася і нявестка Алена. Так і атрымалася.

- Пастаноўка  з паралельным перакладам на іншую мову… Было цяжка?

- Думаю, пастаноўку можна назваць удалай. Канешне, праца над перакладам была даволі цяжкай. Мова спектакля вельмі французская, калі можна так сказаць, з мноствам тыпова французскіх выслоўяў. Тэхнічна гэта таксама складана. Калі працуеш у спектаклі з субтытрамі, то ня можаш нешта імправізаваць, як у звычайным спектаклі. Нельга падманваць гледача, ты гаворыш тое, што напісана у субтытрах. Таму папярэдне было шмат рэпетыцыяў, каб дасканала ўзгодніць тэкст субтытраў з тым, што робіцца на сцэне. Любыя змены адлюстроўваліся ў перакладзе.

- Ці прывязеце што-небудзь яшчэ ў Беларусь?

- Спадзяемся!

Гутарыла Алеся Бяленік