Cloverfield, які ў наш пракат трапіў пад назвай «Монстро», дасць вам адчуванне прысутнасці ў самым цэнтры жахлівай і незразумелай катастрофы. Але фільм зусім не аб гэтым. 

Фільм, як банальна гэта не гучыць, аб каханні, аб сяброўстве, агулам аб міжчалавечых адносінах. А нападзенне пачвары на Манхэтэн гэта толькі дэкарацыі. Гэта сцэна на якой могуць зайграць усімі сваімі адценнямі чалавечыя пачуцці. І, здавалася, гралі б яны як у першых хвілінах стужкі – няспешна і так па-жыццёвым. Але толькі цяжкае выпрабаванне адкрые нам усю глыбіню эмоцый, у тым ліку нашых. Для гэтага аўтар праекту «пазычыў» у якасці катастрофы сюжэт з Гадзілы (мясцовы монстр, праўда, значна жахлівейшы). Заадно і паказаў наватарскі для фільмаў-катастрофаў метад. Пабушаваўшы ў Сеціве, я  знайшоў цэлую «міталёгію» фільмавай пачвары, але ня будзем пра яе ўзгадваць – усё, што адбываецца па-за прыгодамі галоўных герояў наогул ня важна. Можна ствараць розныя канцэпцыі таго адкуль узялася пачвара, як гэта робяць аматары стужкі, можна шукаць схаваныя пасланьні, намагацца разгадаць загадку Кловэрфілда (калі яна наогул ёсць). Толькі навошта? Лепш проста атрымаць асалоду ад прагляду.

Лічу неабходным папярэдзіць, што ўвесь фільм выглядае так, быццам бы зняты адным з герояў на ручную лічбавую камэру. То бок, экран увесь час трасецца, што пачаткова можа выклікаць праблемы ва ўспрыманні. Гэткі спосаб паказу выклікае лёгкія асацыяцыі з рухам Догма, распачатым Ларсам фон Трайерам. І праўда, у той ці іншай ступені прысутнічаюць асноўныя элемэнты: непрафэсійныя акторы, здымкі «з рукі», дзеянне адбываецца толькі тут і цяпер, няма гуку дададзенага пасля, найважнейшыя ёсць эмоцыі герояў. Аднак разглядаемая стужка не з’яўляецца Догмай, Монстра – камэрцыйны праект, але зусім новага фармату. Зорка тут толькі адна – стваральнік фільму Джэфры Абрамс, аўтар культавага Lost (Застацца жывым), акторы ж усе малавядомыя.

Ня гледзячы на невялікі па сённяшніх мерках бюджэт у 30 млн і спосаб паказу, ў выніку якога ад пачатку да канца мы бачым яшчэ менш чым героі стужкі, Clovefield дзівіць размахам. Яго нельга глядзець інакш як у кінатэатры, у тым ліку і дзеля гуку (які рык у гэтай пякельнай жывёліны!). Чаму такі фільм ідзе ў Кастрычніку не ў вялікай залі, а ў сярэдняй, для мяне засталося загадкай.

І дзве парады на канец. Будзьце ўважлівымі падчас прагляду: недзе ў сярэдзіне фільма можна сустрэць пуэртарыканца-беларуса, а пасля фінальных тытраў можна пабачыць яшчэ нешта...

Вынік: калі вы, як і я, цэніце цэльныя, закончаныя гісторыі (якое арганічнае тут заканчэнне!) і любіце экспурымунты, то вы не пашкадуеце часу, прысвечанага Cloverfield.

Удзельнічаў у знішчэньні Манхэттана Аляксей ШОТА