Раніцай 17 лютага ў Вільнюс прыйшла зіма. Пэўна, завею і мароз у гэты дзень можна растлумачыць з метэаралагічнага пункту гледжання, але, безумоўна, сваю ролю адыграў прыезд гарачых фінскіх металістаў са знакамітай сімфа-метал групы Nightwish (бел. «Начное жаданне»). Менавіта ў гэты дзень Nightwish выступілі са сваім першым канцэртам у Прыбалтыцы за ўсю гісторыю гурта.

Ужо ў сем гадзін Siemens Arena, дзе праходзіў канцэрт, была запоўнена людзьмі. Публіка сабралася разнастайная – былі тут і тынэйджары ў гатычным адзенні, і цэлыя сем’і з дзецьмі, і людзі ва ўзросце, і моладзь. Вялізная чарга ля латка, у якім прадавалі майкі з лагатыпам групы, значкі і іншыя радасці жыцця, стала памяньшацца толькі ў пачатку канцэрта. А ўжо колькі зарабілі кавяранькі на продажы піва – нават страшна ўявіць! Нарэшце, роўна ў 8 на сцэну выйшла шведская група Pain, якая за паўгадзіны выдатна разагрэла і без таго ўжо гарачую публіку. І калі саліст Петэр Тагтгрэн, выканаўшы самы вядомы хіт гурта «Shout your mouth», спытаў: «Are you ready for the NIGHTWISH today? », уся зала закрычала штосьці, што відавочна азначала станоўчы адказ. Аднак гатоўнасці публікі апынулася мала, таму што непадрыхтаванай да Nightwish была сама сцэна. Тым не менш, фэны добрасумленна і цярпліва чакалі каля 35 хвілін, пакуль арганізатары насілі інструменты і ўсталёўвалі дэкарацыі. І вось раптам у зале стала цёмна, і на на сцэну выйшаў «Вялікі маэстра», «душа Nightwish», – як яго толькі не называюць, – заснавальнік групы, аўтар музыкі і тэкстаў, клавішнік Туомас Халапайнен. Потым з’явіліся барабаншчык Юкка Невалайнен, бас-гітарыст Марко Хіетала, гітарыст Эрно Вуарынен і новая салістка гурта Анэт Олзон (раней пела ў кавэр-групе Abba).  

Канцэрт доўжыўся амаль дзве гадзіны, за якія група адыграла чатырнаццаць кампазіцый, пры чым не толькі са свайго апошняга альбому «Dark Passion Play», але і такія хіты як «Nemo», «Wishmaster», «Ever dream». Нерэальны драйв, цэлы шэраг пазітыўных эмоцый – вось што выпраменьвалі музыканты. Напрыканцы Анэт папярэдзіла, што зараз яны сыграюць апошнюю песню, пасля якой усім захочацца дадому, каб паспаць на мяккай падушцы. Гэтай песняй стала «Wish I had an angel», и немагчыма апісаць тое, што дзеялася пад час выканання як на  сцэне, так і ў зале. І калі ўсе выходзілі, – шчаслівыя, радасныя, вяселыя, – яшчэ не веручы ў тое, што адбылося, спаць не хацелася нікому.

На працягу ўсяго канцэрта Nightwish здолелі стварыць і захаваць цудоўны настрой. Было добра бачна, что яны атрымоўваюць задавальненне ад таго, што робяць. І яшчэ  хочацца дадаць: Nightwish – адна з нямногіх метал-груп, пад якія качаецца не толькі трэсці галавой. Гэта ў першую чаргу мастацтва, сапраўднае мастацтва і музыка. Пэўна, менавіта па гэтай прычыне Nightwish мае столькі фэнаў і лічыцца адным з найлепшых гуртой свайго стылю.

Дар’я КУЛІНКА