На мінулым тыдні ў канцэртнай залі Філармоніі адбыўся выступ маскоўскай каманды КВЗ «Станцыя спартыўная». Зала была запоўнена менш, чым на палову. Але каманда не расчаравалася, а Дзіма, удзельнік каманды, сказаў вось як: «Зразумела, арганізатарам гэта  не вельмі зручна. Але як для нас, галоўнае, каб было проста весела». Прапануем  вашай увазе адказы ўдзельніка «Станцыі» на пытанні ТС...

ТС: Ці ёсць асаблівасць беларускага гумару, і ў чым яна?

Дзіма: Моцнай спецыфікі няма, весяляць звычайныя рэчы, але ёсць такія рэчы, якія моцна трывожаць, турбуюць (далей гаворыць шэптам), напрыклад, як ... Рыгоравіч. Гэта само па сабе выклікае смех.

ТС: Чым адрозніваецца беларускі КВЗшнік ад іншых?

Дзіма: (смяецца) Ён лепш, смяшнее. Калі ўзяць усе каманды, то для мяне вельмі культавыя і вядомыя – гэта ЧП і БДУ. Яны  вельмі «крутыя».

ТС: Як вы ставіцеся да жартаў на палітчныя тэмы?

Дзіма:  Не вельмі люблю. Нам падабаецца такі гумар, як жартуюць «Уральскія пяльмені», жыццёвыя рэчы, проста нейкія вясёлыя акторскія замалёўкі, эцюды. Гумар аб жыцці, з якім сутыкаецца кожны чалавек.

ТС: Вашы жарты праходзяць нейкую рэдактуру?

Дзіма: Вядома ж мы праходзім рэдактуру, і некаторыя рэчы не трапляюць на выступ. Проста таму, што… ну нельга жартаваць на гэтую тэму. Ёсць тэмы забароненыя.

ТС: І  якія гэта тэмы!?

Дзіма: Было такое, што забаранялі жартаваць пра Пуціна (на момант спыняецца)… ну, не магу гаварыць, проста гэта будзе не этычна з майго боку. А вось, напрыклад, Comedy Club, – малайцы, нічога наогул не баяцца, ім нічога не страшна.

ТС: Чым адрозніваецца сённяшні КВЗ ад ранейшага? 

Дзіма: Раней у КВЗ больш дазвалялі жартаваць, там і тэмы былі жорсткія.  Зараз абмяжоўваюць моцна па тэмах.

ТС: Як вы ставіцеся да Comedy Club?

Дзіма: Файныя хлопцы! Але  Comedy Club і КВЗ – гэта розныя фарматы, і разлічаныя на розных людей, розныя аўдыторыі.

ТС: А якая аудыторыя ў Comedy Club?

Дзіма: Гэта пафасныя,  прасунутыя людзі, там усякія «гапочки», якія ў дварах у вас на Фолюшы жывуць (адзначае гэты район, як небяспечны, так яму сказалі ў залі).

ТС: А калі вам рэжуць жарт, то вы як рэагуеце?

Дзіма: Мы ў праве яго абараняць, казаць, што ён нам вельмі падабаецца, і што ён вельмі добры, тады паказваем яго Аляксандру Васільевічу. А далей, як атрымаецца. Як ён скажа: альбо «так» альбо «не».

ТС: Ці часта вы змагаецеся за свае жарты?

Дзіма: Не вельмі часта, таму што калі ты прыдумляеш, ты «закапваешся» ў гэта з галавой, ты ужо нічога не разумееш – весела гэта, ці не. А дырэктары глядзяць і гавораць:  «Не, хлопцы, гэта нявесела». Мы: «Ну, можа быць, так зрабіць?». У адказ: «Ну вось, калі так зробіце, то будзе весела». Яны, насамрэч, дапамагаюць. Яны, як санітары лесу: хворыя і нясмешныя жарты з'ядаюць (смяецца).

ТС: Вы жарты пішаце разам або кожны сам па сабе?

Дзіма: Вядома, разам! Кожны, асобна дома, штосьці другое робіць – есць, гуляе, адпачывае.

ТС: Кар'ера КВЗшніка  перашкаджае асабістаму жыццю?

Дзіма: Да. Вось бачыце, ў нас усе халастыя. Жах, пакутуем вельмі моцна.

 ТС: Чым прыцягнуў вас КВЗ.

Дзіма: Ды проста ў дзяцінстве глядзеў  тэлевізар: «Вау, як крута там дзядзькі жартуюць». Потым у сваім інстытуце знайшоў людзей. «Давайце паспрабуем!» Пачалі спрабаваць, потым пайшло-паехала.

ТС: Як вам сённяшнія гледачы ў залі?

Дзіма: Вы – добрыя. Ну, сапраўды. Калі гледачы прыйшлі, значыць яны жадаюць нешта ўбачыць. І  гэта нам па кайфе. «Гэй, дружбакі, мы зараз для вас будзем весяліцца, паказваць  што-небудзь». Усе разам,  па-сямейнаму.

ТС: Вы моцна расчараваныя, што прайгралі ў Вышэйшай лізе?

Дзіма: Так, моцна. Самі на сабе. Не адказна падышлі да падрыхтоўкі. Памыліліся з выбарам тэмы. Бывае такое: купіў кофтачку прыйшоў дахаты памераў, а яна табе не падабаецца. З гэтай серыі. Прыдумаў, а ўжо перарабляць няма калі.

ТС: Як вы думаеце, хто фаварыт у 2008 годзе?

Дзіма: Мне здаецца, што зараз складана нешта казаць, але ў прынцыпе,  гэта «Піраміда», а яшчэ «Фёдар Дзвіняцін», цёмны конік, што там яны ў наступны раз прыдумаюць…

ТС: А як вам гэтая каманда?

Дзіма: Мне падабаецца.

ТС: Што скажаце сваім прыхільнікам?

Дзіма: Я магу сказаць, каб  яны былі малайчынкамі, вучыліся на 5 (тут яму падказваюць, што на 10)… на 10. Елі больш яблыкаў, суніц. Займаліся раніцай зарадкай. Сэксу пабольш, гэта пажаданне тым, каму ужо за 18. Вам дарэчы колькі гадоў?

ТС: Сярэдні ўзрост ТС – каля 20-ці.  

Дзіма: Вы ў гэтую катэгорыю таксама трапляеце. Бадзёрасці, «шэдэўральнасці», поспехаў, «смачнасці».

ТС: А вы самі ядзіце суніцы, займаецеся зарадкай?..

Дзіма: Ну вядома, з задавальненнем. Паглядзіце на мяне як я выглядаю.

ТС: Вы перапісваецеся па Інтэрнэце з прыхільнікамі?

Дзіма: Ну, я часам у аднакласнікі  заходжу. На сайт заходжу. Я проста больш люблю  мець зносіны ў жывую, як з вамі, калі чалавека бачыш, калі можаш дакрануцца да шчочкаў, за носік патузаць.

Пытала Ганка НАВУМОВІЧ
Фота Каці ГЛІНКОЎСКАЙ