Рэжысёр тэатра гумару «КАН–КАН», актор гарадзенскага драматычнага тэатру Сяргей Курыленка пра тэатр, хлеб актора і “тэатральны”, як сродак “адкасіць” ад войска.

- Сяргей Уладзiмiравiч, раскажыце, калi ласка, пра свой творчы шлях.

- Ну, не трэба кiдацца такiмi словамi,– нiчога асаблiвага хутчэй нават сцяжынка, а не шлях! У 73-iм годзе, скончыўшы дзесяць класаў, паехаў у Менск паступаць у Дзяржаўны тэатральна-мастацкi iнстытут, але нiчога не выйшла – замест сцэны мяне чакаў вайсковы пляц. Гэта, аднак, мяне не спынiла, i другая спроба была ўжо больш паспяховай. У 80-ым скончыў iнстытут, было некалькi запрашэнняў з розных тэатраў Саюзу, але я выбраў Гародню, бо тут была моцная трупа, а рэжысёр падаўся мне добрым кiраўнiком. Тут, у Гароднi, адначасова з працай у тэатры, быў настаўнiкам ва ўнiвесітэце Янкi Купалы. Мы займалiся СТЭМамi, а потым з нашага, мабыць крыху дылетанскага й несур’ёзнага праекту, вырас знакамiты «Вернiсаж».Я пазнаёмiўся з Славай Сялiцкiм, якi хацеў стварыць свой тэатр (сам Слава да гэтага часу быў у «Вернiсажы») i запрасiў мяне рэжысёрам - так з’явiўся «КАН-КАН».

- Вось вы кажаце, што два разы спрабавалi паступiць, i гэта пры тым, што другi раз пасля войска. Адкуль такая мэтанакiраванасць? Цi не думалi пра якую-небудзь iншую магчымасць?

- Яшчэ ў школе хацеў быць акторам, можа таму, што актор можа быць кiм заўгодна: сёння Гамлет, заўтра – Рамэа, паслязаўтра - хто-небудзь iншы, так я ўяўляў сабе гэту, на самой справе цяжкую і, часамi, неўдзячную працу. Што да «iншых мажлiвасцей», то даволi цяжка ўявiць сябе кiм-небудзь iншым. Мажлiва, што як прыхiльнiк доўгай, мэтадычнай працы, я б мог стаць ювелiрам…

- Вы сказалi, «часамi неўдзячную працу», гэта, наколькi я разумею, залежыць перш за ўсё ад гледача. Скажыце, цi пры Саюзе, тэатр быў такi ж папулярны, як зараз?

- Я б сказаў, што ён быў нават больш папулярны, чым зараз, бо людзi не так часта чулi праўду, не ведалi, што icнуюць большыя каштоўнасцi, чым партыя і «палаючая сцежка», па якой мы ўсе iшлi да камунiзму. У тэатры ж можна было пачуць пра нешта iншае: пра Бога, пра каханне, пра простую чалавечую свабоду. Потым таварыш Гарбачоў аб’явiў «галоснасць» i цікаўнасць  да тэатру зменшылася, але зараз ізноў амаль заўсёды поўная заля, магчыма, з тых самых прычын…

- Як вы лiчыце, якiя пастаноўкi маюць найбольшы поспех у гледача?

- Камедыi. Заўжды так было, чалавеку трэба больш смяяцца, хоць бы з самога сябе, а ў многiх камедыях героi – звычайныя людзi.

- А што з беларускiмi п’есамi? Не так даўно я быў на прэм’еры «Зацюканага апостала», ведаеце, ледзь знайшоў месца –  поўная заля  была. Цi сапраўды беларускiя творы зараз такiя папулярныя?

- Так, асаблiва моладзi яны цiкавыя, я ўпэўнены, што на такiх п’есах, большасьць аўдыторыi – маладыя дзяўчаты і хлопцы 15 – 25 год. Бо, нажаль, мову беларускую яны маюць магчымасць пачуць толькi на занятках, калi-некалi – па-тэлевiзары і ў тэатры.

- Увага да тэатру павялiчылася, а можа разам з ёй i ўвага да прафесii актора. Можа хто небудзь з чытачоў марыць стаць зоркай тэатру? Як справы зараз у студэнтаў тэатральнага iнстытутаў, што iх чакае ў будучынi?

- Большым конкурс у тэатральныя ВНУ не стаў. Хоць зараз стала больш тых, хто, iдучы ў «тэатральны», хоча проста перачакаць «войска», некаторыя  лiчаць, што паступiць вельмi лёгка: карацей, стала больш выпадковых людзей. Яны бачаць, што, дзеля паступлення трэба прачытаць камiсii, напрыклад, верш. Такi чалавек прыходзiць на экзамен i пачынае чытаць, але робiць гэта, у лепшым выпадку, як школьнiк, калi адказвае верш на памяць. Яго слухаюць не больш за 10 секунд, потым: «Дзякуй, хопiць, што-небудзь яшчэ? Яшчэ верш, цудоўна! (праз 5 секунд) Дзякуй, да пабачэньня». A чалавек не разумее: чаму яго няма ў спiсах паступiўшых. Так што не думайце, што калi не будзе куды iсцi, то пойдзеце ў «тэатральны». Што да будучынi студэнтаў: усе, цi амаль усе, будуць па сканчэньнi ВНУ мець працу. Але яны павiнны ведаць, што гэта не хлебнае месца, грошы торбамi дадому несцi яны не будуць.

- А калi вы гэта зразумелi, то не знiкла любоў да тэатру?

- Не, бо і раней мы ведалi, што не ўсё так добра ў актораў, як думае большасць людзей. Але сапраўды мы гэта зразумелi на галоўнай елцы краiны, дзе даволi вядомыя акторы рабiлi з сябе клоўнаў, а як яны нам растлумачылi, прычына была адна – грошай не было…

- Скажыце, чым займаеце свой вольны час?

- Вольны час, – а што гэта такое? Нажаль, я амаль увесь час у працы і не маю нiводнай вольнай гадзiны, прыйшоў дамоў, паеў ды спаць.

- Чаму ў вас такi напружаны графiк? Цi не падзелецеся творчымi планамi?

- Пакуль план у мяне даволi просты: працаваць не горш, а лепш, чым зараз працую. Графiк заўсёды такi быў: тэатр, «КАН-КАН»... I творчых планаў, грандыёзных, таксама пакуль няма, таму можаш напiсаць, што я ў пошуках. :)

СЯРГЕЙ КУРЫЛЕНКА: ЧАЛАВЕКУ ТРЭБА БОЛЬШ СМЯЯЦЦА

Рэжысёр тэатра гумару «КАН–КАН», актор гарадзенскага драматычнага тэатру Сяргей Курыленка пра тэатр, хлеб актора і “тэатральны”, як сродак “адкасіць” ад войска.

- Сяргей Уладзiмiравiч, раскажыце, калi ласка, пра свой творчы шлях.

- Ну, не трэба кiдацца такiмi словамi,– нiчога асаблiвага хутчэй нават сцяжынка, а не шлях! У 73-iм годзе, скончыўшы дзесяць класаў, паехаў у Менск паступаць у Дзяржаўны тэатральна-мастацкi iнстытут, але нiчога не выйшла – замест сцэны мяне чакаў вайсковы пляц. Гэта, аднак, мяне не спынiла, i другая спроба была ўжо больш паспяховай. У 80-ым скончыў iнстытут, было некалькi запрашэнняў з розных тэатраў Саюзу, але я выбраў Гародню, бо тут была моцная трупа, а рэжысёр падаўся мне добрым кiраўнiком. Тут, у Гароднi, адначасова з працай у тэатры, быў настаўнiкам ва ўнiвесітэце Янкi Купалы. Мы займалiся СТЭМамi, а потым з нашага, мабыць крыху дылетанскага й несур’ёзнага праекту, вырас знакамiты «Вернiсаж».Я пазнаёмiўся з Славай Сялiцкiм, якi хацеў стварыць свой тэатр (сам Слава да гэтага часу быў у «Вернiсажы») i запрасiў мяне рэжысёрам - так з’явiўся «КАН-КАН».

- Вось вы кажаце, што два разы спрабавалi паступiць, i гэта пры тым, што другi раз пасля войска. Адкуль такая мэтанакiраванасць? Цi не думалi пра якую-небудзь iншую магчымасць?

- Яшчэ ў школе хацеў быць акторам, можа таму, што актор можа быць кiм заўгодна: сёння Гамлет, заўтра – Рамэа, паслязаўтра - хто-небудзь iншы, так я ўяўляў сабе гэту, на самой справе цяжкую і, часамi, неўдзячную працу. Што да «iншых мажлiвасцей», то даволi цяжка ўявiць сябе кiм-небудзь iншым. Мажлiва, што як прыхiльнiк доўгай, мэтадычнай працы, я б мог стаць ювелiрам…

- Вы сказалi, «часамi неўдзячную працу», гэта, наколькi я разумею, залежыць перш за ўсё ад гледача. Скажыце, цi пры Саюзе, тэатр быў такi ж папулярны, як зараз?

- Я б сказаў, што ён быў нават больш папулярны, чым зараз, бо людзi не так часта чулi праўду, не ведалi, што icнуюць большыя каштоўнасцi, чым партыя і «палаючая сцежка», па якой мы ўсе iшлi да камунiзму. У тэатры ж можна было пачуць пра нешта iншае: пра Бога, пра каханне, пра простую чалавечую свабоду. Потым таварыш Гарбачоў аб’явiў «галоснасць» i цікаўнасць  да тэатру зменшылася, але зараз ізноў амаль заўсёды поўная заля, магчыма, з тых самых прычын…

- Як вы лiчыце, якiя пастаноўкi маюць найбольшы поспех у гледача?

- Камедыi. Заўжды так было, чалавеку трэба больш смяяцца, хоць бы з самога сябе, а ў многiх камедыях героi – звычайныя людзi.

- А што з беларускiмi п’есамi? Не так даўно я быў на прэм’еры «Зацюканага апостала», ведаеце, ледзь знайшоў месца –  поўная заля  была. Цi сапраўды беларускiя творы зараз такiя папулярныя?

- Так, асаблiва моладзi яны цiкавыя, я ўпэўнены, што на такiх п’есах, большасьць аўдыторыi – маладыя дзяўчаты і хлопцы 15 – 25 год. Бо, нажаль, мову беларускую яны маюць магчымасць пачуць толькi на занятках, калi-некалi – па-тэлевiзары і ў тэатры.

- Увага да тэатру павялiчылася, а можа разам з ёй i ўвага да прафесii актора. Можа хто небудзь з чытачоў марыць стаць зоркай тэатру? Як справы зараз у студэнтаў тэатральнага iнстытутаў, што iх чакае ў будучынi?

- Большым конкурс у тэатральныя ВНУ не стаў. Хоць зараз стала больш тых, хто, iдучы ў «тэатральны», хоча проста перачакаць «войска», некаторыя  лiчаць, што паступiць вельмi лёгка: карацей, стала больш выпадковых людзей. Яны бачаць, што, дзеля паступлення трэба прачытаць камiсii, напрыклад, верш. Такi чалавек прыходзiць на экзамен i пачынае чытаць, але робiць гэта, у лепшым выпадку, як школьнiк, калi адказвае верш на памяць. Яго слухаюць не больш за 10 секунд, потым: «Дзякуй, хопiць, што-небудзь яшчэ? Яшчэ верш, цудоўна! (праз 5 секунд) Дзякуй, да пабачэньня». A чалавек не разумее: чаму яго няма ў спiсах паступiўшых. Так што не думайце, што калi не будзе куды iсцi, то пойдзеце ў «тэатральны». Што да будучынi студэнтаў: усе, цi амаль усе, будуць па сканчэньнi ВНУ мець працу. Але яны павiнны ведаць, што гэта не хлебнае месца, грошы торбамi дадому несцi яны не будуць.

- А калi вы гэта зразумелi, то не знiкла любоў да тэатру?

- Не, бо і раней мы ведалi, што не ўсё так добра ў актораў, як думае большасць людзей. Але сапраўды мы гэта зразумелi на галоўнай елцы краiны, дзе даволi вядомыя акторы рабiлi з сябе клоўнаў, а як яны нам растлумачылi, прычына была адна – грошай не было…

- Скажыце, чым займаеце свой вольны час?

- Вольны час, – а што гэта такое? Нажаль, я амаль увесь час у працы і не маю нiводнай вольнай гадзiны, прыйшоў дамоў, паеў ды спаць.

- Чаму ў вас такi напружаны графiк? Цi не падзелецеся творчымi планамi?

- Пакуль план у мяне даволi просты: працаваць не горш, а лепш, чым зараз працую. Графiк заўсёды такi быў: тэатр, «КАН-КАН»... I творчых планаў, грандыёзных, таксама пакуль няма, таму можаш напiсаць, што я ў пошуках. :)

Усевалад Шлыка