Гродна – незвычайны горад ва ўсіх адносінах. Узяць, напрыклад, яго жыхароў:  паспрабуйце прайсціся па цэнтры, не сустрэўшы ні аднаго нефармала – гэта проста немагчыма. Гародня – горад цікавых людзей з цікавымі інтарэсамі. І да такіх людзей, безумоўна, можна аднесці групу гістарычнага танца «Галіярда».

У большасці пры словах «гістарычныя танцы» узнікае даволі пасрэдная асацыяцыя – гэта нешта вельмі аднаабразнае, маркотнае. Аднак так гавораць тыя, хто ніколі не сутыкаўся з гэтымі танцамі, не адчувалі атмасферу старажытнасці.

«Галіярду» не знойдзеш у даведніках, не вызваніш праз Дом культуры. Гэта – некамерцыйная група дабраахвотнікаў, якая будуецца выключна на ўзаемным інтарэсе. Гэта – маладыя людзі, сапраўды зацікаўленыя. Гэта асобы з адменнымі поглядамі на жыццё. Гэта – гісторыя, і не толькі Беларусі, але амаль і усёй Еўропы. Гэта маленькі астравок Сярэднявечча ў дваццаць першым стагоддзі. Гэта выступленні на Фэсце Нацыянальных культур, на байк-шоў, часам, нават на… школьных лінейках.

 
Анастасія Лукашкова, кіраўніца групы, танчыць ужо пяць гадоў і кідаць не збіраецца. Склад «Галіярды» за гэты час амаль не змяняўся, толькі часам з’яўляюцца новыя людзі. Чаму? Таму, што гістарычныя танцы – гэта не проста занятак, не проста захапленне. Гэта – стыль жыцця. Ён пасуе не кожнаму, але тыя, хто займаецца гістарычнымі танцамі, робяць гэта ад усёй душы.

Дар’я КУЛІНКА