«Вялікдзень», «Вадохрышча», «Тураў», «Пасёлак Ленін»... Па гэтых чорна-белых здымках можна вывучаць культуру, гісторыю шматпакутный краіны на ростанях і ментальнасць (ці сэнтыментальнасць?) яе памяркоўных і не вельмі жыхароў. Такія здымкі мог зрабіць толькі сапраўдны краязнаўца з прафесійнай мастацкай адукацыяй, беларус у сэрцы і да мозгу касцей!.. 

Былы дыпламат? Амерыканец!? Што амерыканец можа знайсці ў традыцыйных святах, старажытнах абрадах, сумных загадкавых усмешках на стомленых тварах, ды нарэшце ў зборы бульбу ўручную? Што ёсць Беларусь для амерыканца? Экзотыка? Не. «Я не шукаю экзотыку, я шукаю годнасць», – адказвае Джон Кунстадтэр, аўтар выставы «Край свету і святла: палескія закоскі», што адкрылася ўчора, 6-га сакавіка, у Старым Замку. Прысвечана яна Беларусі, дзе Джон чатырнаццаць месяцаў працаваў намеснікам амбасадара ЗША.

– Вы вывучылі беларускую мову за чатырнаццаць месяцаў? Цуда! – Шчыра дзівяцца супрацоўнікі Старога Замка, якім і належыла ідэя правядзення выставы ў Гродна.

– Цуда ў Беларусі кожны дзень робяць бібліятэкаркі і музейныя супрацоўнікі, – з усмешкай адказвае Джон.

– А зараз да нас заязджаеце?

– Так, але толькі на пяць-шэсць дзён. Па вашых законах іншапланетныя істоты не маюць права знаходзіцца на тэрыторыі краіны больш за 90 дзён.

– Навошта ж вы здалі дыпламатычны пашпарт, Джон? – жартуе Віктар Шалкевіч, які завітаў на выставу да знаёмага.

А нехта побач амаль шэпча, разглядаючы чорна-белыя здымкі «іншапланетніка»: «Здаецца, гэты амерыканец зрабіў для Беларусі большы ўнёсак, чым усе мы разам».

Алінка НОВІК