Шчаслівых дзяцей і радасных дарослых можна было пабачыць у мінулую нядзелю на званіцы гарадзенскага Свята-Успенскага кафедральнага сабора. Гэтая радасць была выклікана мелодыяй званоў, якія не сціхалі на працягу святочнага богаслужэння, а таксама магчымасцю біць у званы і тым самым услаўляць уваскрашэнне Госпада нашага Ісуса Хрыста.

Біць у званы можна на працягу цэлага тыдня пасля Вялікадня, або, як яго яшчэ называюць, Святой Сядміцы. Для праваслаўных вернікаў – гэта час найвялікшай агульнай радасці і духоўнага ўздыму.

Мне таксама, як і іншым, захацелася славіць імя нашага Збаўцы, і я вырашыла ўзняцца на званіцу. Як высветлілася, для таго, каб біць у званы, перш за ўсё, неабходна атрымаць на гэта блаславенне і дазвол настаяцеля царквы. Такі дазвол ды яшчэ ў дадатак суправаджальніка-званара, якому святар даў заданне правесці мяне на вежу, атрымала і я. Ад свайго суправаджальніка я і даведалася пра тое, што біць у званы, аказваецца, можна пад час кожнай нядзельнай службы, а не толькі на працягу велікоднага тыдня, які называецца Сядміца. Званіць можна ў любой царкве, дзе ёсць званіца.

Калі пачала ўздымацца на вежу, унутры ўзнікла дзіўнае прадчуванне нечага таямнічага, нечаканага, загадкавага. Пачала непакоіць думка: «Я буду біць у званы! А раптам не атрымаецца?... » А тут яшчэ і мой праваднік пытаецца: «А чаму вы вырашылі біць у званы? Можа спецыяльна дзесьці гэтаму вучыліся?». «Усё прапала, – падумала я. – Няўжо праўда трэба ўмець?». Гэтая думка перастала мяне непакоіць пасля таго, як мы ўзняліся на вежу, і я пабачыла дзяцей, які таксама праявілі жаданне славіць Госпада. Праўда, ці ўсе яны мелі такое жаданне – невядома. Хутчэй за ўсё многія з іх білі ў званы дзеля забавы.

І вось я на вежы… Вакол мяне мноства званоў. Адны з іх маленькія, другія вялізныя. Проста над галавою вісіць самы вялікі звон, у які біць нам не дазволілі. Дазволілі толькі ў малыя.

Біць у званы выстраілася цэлая калейка жадаючых. Большасць ахвотнікаў былі дзеці, таму я не спяшалася. Падумала: «Няхай яны будуць першымі». І вось нарэшце надышла мая чарга. Па прыступках я ўзнялася да званоў, якія прываблівалі да сябе залатым і срэбрана-блакітным колерамі. Пачуццё няўпэўненасці і, разам з тым, таямнічасці, што я буду званіць у званы, каб славіць уваскрослага Хрыста, не пакідала мяне ажно да самаго працэсу грання. Калі пачала біць у званы, гэтае пачуццё раптоўна знікла. Знікла таму, што пры працэсе грання хутчэй звяртаеш увагу на тое, каб прыгожа пазваніць і пры гэтым не памыліцца, і амаль забываеш пра тое, з якой мэтай ты прыйшоў. Шкада… А да гэтага ўсё здавалася такім прыгожым, хвалючым і таямнічым.

І яшчэ два здымка са званіцы...