Прайшло больш за два тыдні, але тэма застаецца адкрытай… 3 ліпеня. Беларусь адзначае Дзень незалежнасці. Каля стэлы «Мінск – горад-герой» пачынаецца салют. Усе задаволены, ніхто не ведае, чым для некаторых зробіцца свята.

23.30. Абыходзячы натоўп святкуючых, павольна рушу на дзяжурства ў 2-ую бальніцу, якая знаходзіцца недалёка ад стэлы.У прыёмным пакоі даволі ціха. Звычайна на свята тут шмат народу, а сёння толькі некалькі нецвярозых мужычкоў мерна пасапваюць у ізалятары.Заўсёды дзіўлюся, як яны ўсе змяшчаюцца ў пакойчыку плошчай у два квадратныя метры.

00.35, ужо 4 ліпеня. У прыёмны пакой дастаўляюць хлопца, прыблізна 20-гадовага ўзросту.На жываце павязка, прамочаная крывёю. Нехта сказаў, што гэта нажавое. І толькі потым усе пачалі казаць пра выбух. Хлопца звалі Рома. Ён прасіў, каб што-небудзь укалолі, хацеў адключыцца.Трэба было яго распранаць.Я толькі паспела падумаць – «Якая халера выпускае рамені, якія нельга расшпіліць» – як у яго пачалася крывавая ірвота.Праз 15 хвілін Рома быў у аперацынай.У яго была пашкоджана грудная клетка, прабіта печань і страўнік. З цела маладога хлопца дасталі некалькі металічных прадметаў.На той момант яго стан ацэньвалі, як цяжкі.

А тым часам прыёмны пакой напаўняўся людзьмі. І ўсе яны як адзін былі «ўпрыгожаны» акруглымі ранамі з няроўнымі бакамі.Пераважна былі пашкоджаны ногі. Такіх цяжкіх, як Рома, нам больш не прывозілі.У сваёй большасці пацярпелыя мала гаварылі аб выбухе. Нехта дакараў сабе за тое ,што прыйшоў на гэты канцэрт. А нехта наадварот ганарыўся раненнем, маючы невялікае пашкоджанне, прасіў заматаць ўсю нагу.

03.00. Вяртаюся дахаты. Насустрач ідуць бесклапотныя і трошкі стомленыя людзі.

«Яны яшчэ не ведаюць», – чамусьці падумалася мне.

Кацярына АЗАРАНКА

Фота за газеты “Народная воля”