Купалле лічыцца найпрыгажэйшым святам лета, і, як адзначаюць фалькларысты, вядома ўсім народам Эўропы. У кожным рэгіёне адзначэнне ночкі на Святога Яна праходзіла са сваімі асаблівасцямі. Пра святкаванне Купалля на Гарадзеншчыне піша Хрысціна Марчук.

Да святкавання Купалля рыхтаваліся з самага ранку: хлопцы выбіралі маляўнічае месца на беразе Нёмана, запасалі паліва, ставілі высокае вогнішча, або, як кажуць у народзе, раскладалі Купалу.

Дзяўчаты збіралі ў лесе кветачкі ды плялі вяночкі.

А затым усе прыбіраліся і ішлі грамадою да месца гуляння.

“Ой, музыка грае-грае, у карагод усіх запрашае...” – пяецца ў адной купальскай прыпеўцы. На гармоніку граў знаны гарадзенскі музыка Яўген Петрашэвіч, а ў карагод запрашала кіраўніца хору “Бацькаўшчына” Вера Кунцэвіч.

Князь з Княгіняй, якія прыплываюць на плытах, каб даць дазвол гуляць у ноч на Святога Яна, - візітная картка гарадзенскага Купалля. Тады і свяшчэннае вогнішча ад “жывога” княскага агню падпальваюць.

Гавораць, што ў купальскую ночку русалкі прачынаюцца ад доўгага сну і купаюцца ў вадзе. Сапраўды, чорт з вадзяніцамі гэтым разам разгуляліся...

У гэтым годзе было багата прафесійных музыкаў: гурты “Тэстамэнт” і “Нонсэнс”, Таццяна Беланогая, дудар пан Скіргайла. Хлопцы і дзяўчаты спявалі песні, вадзілі карагоды і скакалі каля вогнішча ледзь не да самай раніцы, не зважаючы на дождж.

А калі ўжо пачало світаць, моладзь, спяваючы “Магутны Божа”, пусціла па рацэ вянкі. І бацька-Нёман панёс нашыя вяночкі да самай Літвы...

Хрысціна Марчук

(фотаздымкі Хрысціны Марчук,

Яна Романа)