ЛІДЭР N.R.M. ПАДТРЫМЛІВАЕ АБАРОНЦАЎ

Піша Твой стыль

14.06.2007 г.

…Не ведаю, колькі мы чакалі, але ж, як высветлілася, не дарэмна. На імправізаваным небасхіле імправізаванае сцэны з’яўляецца сапраўдная беларуская ва ўсіх сэнсах гэтага гучнага слова зорка – Лявон Вольскі. Уласнай персонай.

Першыя некалькі секунд гаварвыць, а тым больш спяваць Лявон нават не спрабаваў – нават з дапамогай тэхнікі перакрычаць сабраўшыхся было не магчыма. Музыка ў фармаце show must die – гэта пра кагосьці іншага, а тут чакалі сапраўдных, жывых, калі хочаце, спеваў.

Дзе ёсць зоркі – там і сонца, вядома ж. Можа таму свой акустычны канцэрт Лявон Вольскі распачаў песней “Сонца нам дапаможа”. Далей было “Я нарадзіўся тут”. Але не тое “Я нарадзіўся”, што мы чулі ў аднайменным альбоме. Як патлумачыў слухачам сам Лявон, пад час запісу альбому “умяшалася жалезная рука прадусара”, ну а мы пачулі першапачатковый варыянт – без прадусарскіх рэмарак.

Далей былі “Край ты мой край”, “Менск і Мінск”, песні з “Народнага альбома” –антысавецкага Казіка і Юзіка – простага хлопца з вёскі, які хоча жыць у Савецкім Саюзе, пілуе дошкі, працуе на пана, п’е самагон, курыць папіросы і далей па тэксце. Тут можна спыніцца: перад тым, як выканаць песню Юзіка, Лявон спытаў, хто з прысутных слухаў “Народны альбом”. “Ну, прыкладна трэць залі, - прыкінуў ён, - хаця я, канечне, разумею, што палова з гэтай трэці рукі проста так падняла…”

“А зараз песня такая рэчытатыўная… хіп-хопавая…” – адкаментаваў Вольскі і папрасіў дапамагчы яму трымаць рытм. “Раз, два, тры, сем!” – і слухачы ў экстазе разам з Лявон пляскаюць у далоні. Песня, натуральна, была пра тое, як Казік і Юзік неяк сустрэліся.

Далей былі “Простыя словы”. Ды і на самрэч – што тут скаданага: словы? Неее, кіньце! Таму вось і заля падала голас.

Кожную новую песню сустракалі ну проста дзікімі апладысментамі, і Лявону, нэпаўна, гэта часам надакучвала. Тады ён клаў гітару на калені – як стол, браў з падлогі паперкі з пытаннямі ад слухачоў, агучваў і адказваў на іх. Пісалі рознае. Напрыклад, “Хто вы па прафесіі?” (“настаўнік чарчэння”), “Якая была ваша першае гітара?” (“Вам гэта мала што скажа, вось першая машына ў мяне была “Ака” – вось нешта падобнае…”) “Дзе падзелася дзяўчо, якая Генеш?” (“Генеш вырашыла зрабіцца зоркай і паехала на Славянскі база-а-ар”), “Як здароўе?” (“Здароўе ў парадке – спасибо зарядке”), “Дзякуй за канцэрт” (“Калі ласка”)

Дарэчы, менавіта на адной з такіх паперак пыталіся, ці збіраецца спадар Лявон граць “Паветраны Шар”. “Паглядзім, - кінуў Лявон, - калі вы мне нагадаеце…”

Не ўпэўнена ці нагадалі, але “Паветраны шар” мы пачулі. А адразу за ім – “Тры чарапахі”, песню, якія ведаюць усе (нават тыя, хто не ведае Вольскага :))

Скончылася ўсё лозунгам “Жыве Беларусь!”, паўтораным прысутнымі n-ную колькасць разоў.

“Жыве, - падцвердзіў Лявон, бо каму, як не яму лепш за ўсіх гэта вядома, - Жыве!”

Алінка Новік

І фоткі таксама мае :D