Хлопец у белай кашулі і чырвонай хусцы павязанай быццам гальштук. Напэўна піянер, але яму відавочна за дваццаць, у руках Coca-cola, а побач дзяўчына, таксама піянерка. Замест бару  - “Пивнарь”, у якім піва падаецца толькі ў паўлітровых слоіках, столікі засцеленыя газетамі, паўсюль сацыялістычныя плакаты... Рэтра імпрэза ў Флінце пачалася са стылізаванага даклада.

Антураж, а галоўнае, атмасфера, былі перададзены арганізатарамі вельмі добра. ”Гэта людзі робяць атмасферу,  – кажа Андрэй, адзін з удзельнікаў рэтра-вечарыны. - Менавіта у Гродна на такой вечарыне я першы раз, быў у іншых гарадах, але там не так цікава. Тут шмат хто прыходзіць апранауўшыся ў нейкі вобраз, апрануўшы нейкую “рэтра” кашулю, ці хоць значак. Там жа амаль што ніхто так не робіць”

Не абышлося і без акцый у гэты вечар: кожны, хто замовіць у бары 50 г гарэлкі – атрымлівае салёны агурок. Выбар акагольных кактэйляў быў не надта шырокі, але сімпатычны бармэн з файнай усмешкай мог вам зрабіць усё што пажадаецце. Замовіўшы “штосці смачнае і каб крыху дурамніла”,  я атрымала  кактэйль, добры на смак, з бэгі, віскі і сока.

Тут можна было сутыкнуцца і з “Астапам Бэндэрам”. “Гэта пінжак майго старэйшага брата, ён у ім кальсьці жаніўся,  - кажа “Астап”, - кепачку я пазычыў ва універсітэце, шалік у маці, з прыгожымі кветачкамі ў нізе, значкі мне падарыла дзяўчынка, а гэтыя штаны ў клетачку – мае.

Быў тут і сапраўдны фокуснік, які  звычайную белую паперу мог пераўтварыць у добра вядомыя нам ”зайчыкі”. А дзіўныя вядучыя-“гэбісты” прапанавалі, таксама такія ж дзіўныя як і яны самыя, конкурсы.

 Адзін з іх быў быццам нескладаны: трэба з  заплюшчанымі вачыма намаляваць чырвоную зорку. Але потым незаўважна ватман падменьвалі. Расплюшчыўшы вочы можна заўважыць наступнае:

Побач з моладдзю – шмат сталых людзей. І ў дзве гадзіны ночы, пад песню “милый мой бухгалтер” яны танчылі не горш за маладых.

З жанчынай Тэрэзай мне давялося паразмаўляць. Аказалася, што ў яе дома  14 і 16 гадовыя дзеці. А прыйшла яна сюды, каб паслухаць музыку маладосьці, бо ёй вельмі падабаецца музыка тых часоў, ну і, канешне, адпачыць. А музыка сапраўды была ў стылі рэтра, хоць і не “ў жывую”, але вельмі добра скампанавана – можна было пачуць і савецкія і замежныя хіты 80-90-х гадоў. Усё скончылася а шостай гадзіне са світанкам,  амаль як ў казцы пра папялушку.

Ганка Наўмовіч

Фота Алінкі Новік