Узыходзячае сонца асвечвае небасхіл над узбярэжжам Атлантычнага акіяну. Лёгкі брыз гойдае галіны пальмаў. Добрай раніцы! Мы – у Флорыдзе.

Гэтая цудоўная зямля на паўднёвым усходзе Амерыкі стала чарговым са Злучаных Штатаў у 1845 годзе. Флорыду называюць «Sunshine state» –  штатам вечнага сонца, альбо штатам, дзе свеціць сонца. Тут няма вясны, лета, восені і зімы. Тут ёсць толькі лета і перыяд нешта паміж восенню і вясной, калі надыходзіць пара трапічных дажджоў. У гэты час, які прыпадае звычайна на кастрычнік – лістапад, ліўні льюць некалькі дзён без перапынку. Гэты час традыцыйна – пара ўраганаў. Але за два гады, што я тут, не было ніводнага. Тамашнія людзі смяюцца і гавораць: «Шчаслівая! Такое лепей не бачыць, не адчуваць на сабе».

Флорыда – гэта павольны поўдзень. Павольны амерыканскі ангельскі з вуснаў мясцовага насельніцтва, праглынутыя канчаткі ў словах і перастаноўка літар падчас вымовы. Тут ты лёгка адрозніш мясцовага, з Флорыды, ад прыезджага каліфарнійца, ньюйоркца ці каго яшчэ. Мясцовае насельніцтва – гэта мягка сказана. Мясцовых тут – адзін, два і хопіць. Затое, сустрэнеш «мясцовых», якія прыехалі з Нью-Йорку, Нью-Джэрсі, Індзіаны, еўрапейцаў з Нямеччыны і абшчыны з постсавецкай прасторы: Расія, Україна, Малдова, Беларусь, Казахстан. Прыбылі яны сюды – хто як. Хто па зялёнай картцы, хто па турыстычнай візе, хто па працоўнай, а хто папросту сеў у лодку, ды і прыплыў. Вось тут не да смеху. Заснавана на рэальных гісторыях! Пра людзей з поўначы – асобная гісторыя.

У пачатку 90-х па амерыканскіх і рускіх каналах Нью-Йорку і Нью-Джэрсі і пары іншых штатаў у пракат пускалі рэкламу пра пакупку таннай зямлі на поўдні. І вось людзі, ператварыўшыся ў гэткіх Калумбаў, адправіліся на адкрыццё флорыдскіх зямель. Хто паспеў, той урваў кавалак лепей ды танней. У тыя часы трохпакаёвы дом можна было прыдбаць за 80 тысячаў амерыканскіх зайчыкаў. Для параўнання, сёння – ужо 250 тысячаў.

Будаваннем гэтых самых дамоў займаюцца ніхто іншыя, як людзі, якія размаўляюць па-гішпанску. У наш час яны – рабы. Афраамерыканцы даўно саступілі ім гэтае становішча ў грамадстве, не ўсведамляючы таго, што менавіта яны – мексіканцы – займаюцца пабудовай будучыні іх краіны. Краіны, якая стала таксама і іх. А жыхары ЗША працягваюць біць сябе ў грудкі і крычаць на кожным большым скрыжаванні: «Мы – амерыканцы! Хто вы?!».

А мы – тыя самыя амерыканцы, толькі з рознымі акцэнтамі, ды веданнем яшчэ пары моваў, акрамя ангельскай. І так сама, як вы зараз, нашыя дзеці будуць амерыканцамі, якія размаўляюць без акцэнту. Яны будуць наведваць райскія пляжы Key West’a (ланцужок астравоў, які замыкае Флорыду), парады мод у Miami, музей Сальвадора Далі ў флорыдскім Sankt Petersburg, хакейныя гульні Tampa Bay i Florida Panters, футбольныя матчы Jacksonville Jaguars, Tamba Bay Buccaniers i Miami Dolphins, турніры па гольфе з удзелам Tiger Wood  на кортах Jack Nickolaus. Гэтае ўсё сваім ходам. Ужо ў 16 ты атрымоўваеш вадзіцельскія правы. І ўжо ў 16 цалкам нармальна вадзіць машыну. Тут гэта не раскоша, а неабходнасць. У гарадах, дзе няма грамадскага транспарту, хочаш, ан–не, атрымаеш.

Ужо ў 16 падлеткі гатовыя працаваць за мізэрныя зарплаты з надзеяй за працу на карысць айчыны атрымаць капейку ў сваю кішэню, а ад ненаглядных мамаў і татаў новы Nissan Yers’u 2008 году на Дзень народзінаў альбо яшчэ  які holiday. Гэта ўсё ёсць, альбо яшчэ будзе. Амерыка ж розная. У кожнага яна свая. Але, як бы там не было, добра там, дзе нас няма. Хочаце ў гэтым упэўніцца?! Паспрабуйце пастукаць у зачыненыя дзверы – і, магчыма, вам адкрыюць.

Гартэнзія ЦІГРОВА з Флорыды, ЗША