У суботні (адзіны выхадны) дзень вырашыў паназіраць за тым, як грамадства рыхтуецца да надыходзячых святаў, а заадно намагаўся зразумець: НАВОШТА?... Навошта ўсе спяшаюцца, мітусяцца, нервуюцца, рыхтуючыся да свята, каб потым ізноў скардзіцца на бальную галаву і страўнік, на пустыя кішэні і іншыя наступствы прайшоўшых святкаванняў...

Выйшаў на вуліцу. Падмарожвала... але надвор’е зусім не зімовае. Снегу і дагэтуль няма. Ад гэтага брудна на вуліцах горада і нек сумна на душы. Адразу вырашыў рухацца ў напрамку цэнтра Слоніма. Там, ў адрозненне ад майго раёна, у выхадны дзень, мажліва, нешта адбываецца.

Каля цэнтральнага кірмашу размясціўся “елачны базар”. Навагоднюю красу можна набыць за 8-18 тысяч рублёў, у залежнасці ад памеру. Тут жа можна заказаць, калі хто пажадае, і вялізныя елкі, больш 8 метраў. Яны каштуюць каля 100 тысяч. Шкада толькі, што некаторыя вырубленыя дрэўцы, якія ніхто не купіць, так і застануцца тут стаяць. (Ну не весці ж іх назад у лес!). А раніцай дворнік іх выкіне на сметнік, таму што хутка прывязуць новыя. І гэта ўжо шматгадовая практыка (уласныя назіранні).

Як сапраўдны “грынпісавец”, пашкадаваўшы ялінкі, рушыў углыб кірмашу. Сёння, што даволі рэдкая з’ва, народ, акрамя таго, што проста блындае па базары, яшчэ нешта і набывае. Вялізныя чэргі, канешне, каля спажывецкіх тавараў, хаця і ахвочых набыць нейкі сувенір не менш. Але мяне вельмі напружвае  знаходжанне ў гэтым месцы, і таму я вырашыў пайсці па горадзе і правесці невялічкае апытанне.

Пытанне абраў самае банальнае: “Што б вы хацелі атрымаць ў падарунак на Новы Год?”, каб не забруджваць мозг простых смертных напярэдадні свята нейкімі філасофскімі пытаннямі. Аказалася, што нават на такія банальныя пытанні людзі не могуць адказаць шчыра. Адказы былі ўсе амаль аднолькавыя: “Мне не патрэбна падарункаў, галоўнае, каб сям’я была разам!” ці “...галоўнае, не падарунак, а ўвага блізкіх!”, а самі ў гэты час (я ў гэтым упэўнены на 99,9 %) думалі аб нечым матэрыяльным... аб новым пыласосе ці дарагой парфуме. Адзіная, хто шчыра адказаў (і за гэта ёй мой рэспект), была пенсіянерка Ніна Якаўлеўна, якая пажадала міксер. Мажліва наіўная жанчына мяне няправільна зразумела і падумала, што падарунак яна атрымае ад выдання, ад імя якога я і задаваў пытанне...

Незадаволены сваімі рэспандэнтамі, рушыў у бок скверу, дзе зазвычай стаіць цэнтральная елка. На гэты раз іх нечаму дзве... метраў на 50 адна ад другой. Напэўна ў навагоднюю ноч пляцоўка ня можа змясціць усіх ахвочых. У гэты час рабочыя ўладкоўвалі святочную ілюмінацыяю. Дарэчы, у гэтым годзе на лямпачкі было выдаткавана каля 20 мільёнаў рублёў... Ну-ну, паглядзім куды пойдуць гэтыя грошы.

Заклапочаны роздумамі пра 20 мільёнаў, лямпачкі і фанарыкі, я натрапіў на афішу, якая запрашала ў ДК на святочны ранішнік. Крыху заблытаўся ў лічбах, і таму трапіў не на ранішнік, а на яго рэпетыцыю. Дзедам Марозам аказаўся басіст з мясцовага рок-гурту PARABELLUM, а Снягуркай — вакалістка фолкавага “Кола часу”. Ды й кікімары з лешымі — усе знаёмыя. Усе — творчая эліта нашага невялічкага горада. Я не ўтрымаўся і зрабіў невялічкае інтэрв’ю з галоўнымі віноўцамі свята — Дзедам Марозам і Снягуркай. Сябры распавялі мне ўсю праўду пра сваю прафесію. Пра тое, як бедны Дзедушка павінен падчас ранішніка праслухаць каля сотні вершыкаў пра новы год у выкананні дзетак; пра тое, як Снягурке прыходзіцца танчыць з усіма п’янымі мужыкамі па чарзе падчас карпаратыўных вечарынак; пра тое, як карпаратыўкі, зазвычай, заканчваюцца ўжо на хаце ў каго-небудзь з работнікаў; пра тое, як Дзедушка вяртаецца дадому толькі раніцай... і праз суткі; пра тое, што менавіта таму ён сапраўды любіць сваю прафесію...

“Ну што, таварыш карэспандэнт, паглядзеў як праходзіць рэпетыцыя ранішніка, цяпер хадзем на рэпетыцыю Новага Года”, — смеючыся прамовіў Дзедушка Мароз, якога, дарэчы, у горадзе ўсе ведаюць па адпаведнай мянушцы — Стары.

Пераапрануўшыся ў цывільнае шумнай кампаніяй усе пайшлі да Старога. Завітаўшы ў краму, мы набылі піва і што-нішто паесці, таму што гаспадар абяцаў прыгатаваць піццу. “Ня трэба нам гэтай буржуйскай стравы, гатуй лепей сапраўдную беларускую смажанку”, — адзначыў нехта з прысутных. Пакуль Стары, пры дапамозе дзяўчатак, з прыгатаваных на піццу прадуктаў, пёк смажанку, астатнія глядзелі канцэрцік нірваны, гутарылі і пілі піва...

Не буду распавядаць далей (гэта ўжо не для шырокай аўдыторыі), але гэтая рэпетыцыя — адзін з самых лепшых маіх “новых гадоў” і напэўна самы вясёлы. А галоўнае — я на самой справе падцвердзіў свае умазаключэнні. Ноч з 31 на 1 — звычайная ноч, якую мы, як нейкія фаталісты чакаем... чакаем і не ведаем навошта. А такія “новыя гады” можна праводзіць ў любы другі дзень... абы быў час, грошы і жаданне.

Са святамі вас даражэнькія! Толькі не напівайцеся і трымайце сябе ў руках .

Ваш Сяржук МАЛАНКА, чалавек, які ўжо адзначыў Новы Год

Фота аўтара