Пакуль мы вучыліся ва ўніверсітэце на філфаку, жартавалі: усе калісьці будзем пісаць у газетах пра трактары. Вось і прыйшоў час здзейсніць гэта на практыцы. Палазіўшы ў інтэрнэце, я знайшла, што беларускі «Гомсельмаш» выпусціў новы камбайн КЗС-1218 з… кандыцыянерам! Дык гэта ж тэхнічная рэвалюцыя на мясцовым рынку тэхнікі, прапусціць такое нельга!..

Тым болей, што 50 падобных новых беларускіх ноў-хаў паступілі ў гаспадаркі Гродзенскай вобласці!

Сярод спісу шчаслівых гаспадарак адшукала «звычайную, сярэднюю», як паведамілі ў абласным аддзяленні сельгазтэхнікі,  гаспадарачку – СПК «Пограничный».

– Дык што ж вы будзеце глядзець, ён жа ў нас толькі адзін ды і па полі зараз ходзіць, забруджаны ўвесь! – кажа старшыня СПК Віктар Мілько. – Ды і навошта вы да нас едзеце, мы тут на краі света жывем.

Значыцца, сапраўды гаспадарачка нічога сабе, без пантоў.

Пры ўездзе ў СПК нас сустрэў намеснік старшыні Уладзімір  Мазайла.

– Дзе ваш новы камбайн? – пытаю.

– А навошта вам ён, у нас ёсць значна лепшыя, напрыклад, амерыканскія «Жандзіры».

– Амерыканскія?

– О, беларускі гэты новы КЗС-1218, за дзень больш за 70-80 тон не пацягне, – намеснік паказвае табліцы з прозвішчамі і колькасцю выкананай працы. – А  амерыканскі малоціць па 115 тон. Бачыце, якая розніца. Працаўнік на такой машыне перадавіком вытворчасці ніколі не стане. Давайце я вам лепш іх пакажу…

– Дык навошта вы беларускі ўзялі?

– Мы яго па лізінгу атрымалі. Падавалі заяву, што машын не хапае, дык нам дзяржава і даслала. Разам з яшчэ адным, камбайнам «Ліда». У таго ўвогуле нізкія паказчыкі. Добра, што хоць новы – не зламаецца, а то старыя паўдні стаяць, чакаюць рамонту. І сапраўды, недалёка ад нас стаіць на краі поля іржаваты, пашарпаны «Дон», зроблены яшчэ за савецкім часам.

Я навязалася да камбайнёра пакатацца на  гэтым самым КЗСе.

Генадзю Дабрэнка 45 гадоў. Ён працуе камбайнёрам з восьмага класа. Атрымаў новы камбайн як узнагароду за гады паспяховай працы. 

 – Я ўжо дваццаць сезонаў на полі, раней вось на гэтым «Доне» працаваў, – паказвае на суседні камбайн, – а зараз перасеў на новы. Мне ён вельмі падабаецца. Думаю, на ім да пенсіі дацягну, нікому не аддам.

Наяўнасць кандыцыянеру, які больш за ўсё мяне цікавіў, я адчула на сабе адразу. На вуліцы спякота пад трыццаць градусаў, а ў кабіне прыемна халодна. Вялізнае акно ад пола да столі – бачыш усё вакол сябе, быццам яго і няма зусім, нават баішся вываліцца.

– Чым ён так падабаецца? – думаю, што Генадзь скажа што-небудзь пра кандыцыянер. Але пакуль я сама не перапытала, ён пра гэта і не ўспомніў.  – Для нас гэта не сюрпрыз, ва ўсіх замежных яны даўно стаяць.

Вось такая сярэдненькая гаспадарачка!

– Што сапраўды добра ў гэтай машыне, дык гэта кампутарная сістэма – націснуў на пімпачку, камбайн сам і  машыну лямпачкай пакліча, сам і зерне высыпе, пакажа, дзе паломка якая. Толькі саляркі шмат «есць» – ажно 400 літраў за дзень. На старым «Доне» было каля трохсот.

На выходных жонка Генадзя паедзе ў Гродна купляць радыёпрыёмнік – дынамікі ў кабіне ёсць, а галоўнага прыбора няма. Ён сумуе, што ў  замежных камбайнах такія ёсць, а ў яго чамусьці няма. І калі стане яшчэ радыё слухаць, зусім прыемна стане рабіць значную справу для мільёнаў людзей.

Едучы дадому, я вылічала, якімі коштамі робіцца нашае беларускае жніво. Напэўна, коштамі замежнай тэхнікі, якая ў 10 разоў даражэйшая за нашую, але ж і аддае ў разы больш прадукта.

Надзея ЗАВІНОЎСКАЯ