Ён цалкам усім задаволены. Ніводнага наракання з боку піцерскага хлопца я не пачула. Ён – брамкар са стальнымі нэрвамі. Спакойны, ураўнаважаны, разважлівы – усё гэта Петр Іваноў.

Кажуць, што брамкары па іншаму глядзяць на мір. Пеця падзяліўся сваім брамкарскім поглядам на некаторыя рэчы і распавёў крыху аб сваім жыцці.

Аб сабе

Нарадзіўся ў 1984 годзе, у, тады яшчэ, Ленінградзе. Футболам пачаў займацца даволі позна, у 11 год. Ужо праз шэсць гадоў падпісаў свой першы кантракт з маскоўскім «Лакаматывам-2»,  затым вярнуўся ў «Зеніт-2», але канкурэнцыя ў рассійскім чэмпіянаце вельмі жорсткая і ў асноўны склад трапіць цяжка, таму калі толькі з’явілася прапанова заняць месца ў браме гарадзенскага «Нёмана», адразу згадзіўся.

Аб Акшаяве

Недарма Вячаслаў Яўгенавіч самы тытулаваны трэнер Беларусі. Добры, граматны спецыяліст. Працаваць з Акшаевым легка, ён не мае ніякіх трэнерскіх замарочак.

Аб камандзе

Мне здаецца, што ў гэтым сезоне перспектывы ў «Нёмана» ёсць. Мы зможам палепшыць вынікі мінулага году і заняць дастойнае месца.

Аб кубкавых гульнях з «Дарыдай»

Не зусім удалыя гульні. Для мяне ў асаблівасці другая. Прычына не адна: выбіў з калеі гол на першых секундах, вельмі няўдана падабраў бутсы, з-за чаго не было добрага сцэплення з зямлёй, за гэта па сканчэнню гульні атрымаў ад трэнера. І плюс да ўсяго поле для нас, так жа як і для «Дарыды» да апошняга моманту было загадкай. На гульні мы ўбачылі гэта поле першы раз.

Пра жарты наконт брамкароў

Я спакойна на гэта рэагую. Гэта, як жарты пра бландзінак. Ведаеце, калі трэба разрадзіць атмасферу ў раздзявалцы звычайна і праскальзваюць фразы тыпу: «Ну што з яго ўзяць, ён жа брамкар!»

Аб самым шчаслівым моманце

Думаю, што яно ў мяне наперадзе. Але, калі казаць пра тое, што ўжо адбылося, то ў спорце гэта выклік у юнацкую зборную. А ў жыцці – тое, што два гады таму сустрэў дзяўчыну, з якой планую звязаць сваё жыццё.