Калі ў амерыцы слова “чарлідзінг” вызывае усмешкі на тварах і абурэнне, то ў Беларусі часцей задуменнасць. Гэтая плынь у нашай краіне з’явілася зусім нядаўна і пачала распаўсюджвацца шалёнымі тэмпамі. Амаль па ўсёй краіне футбольныя і хакейныя клубы маюць свае групы падтрымкі.

У Гародні групу падтрымкі мае толькі хакейны клуб. Але дзяўчыны плануюць падтрымліваць не толькі хакеістаў, але і футбалістаў. 

Каб адчуць атмасферу ў якой працуюць дзяўчынкі, я прыйшла да іх на трэніроўку. Пачалася яна з таго, што дзевяць дзяўчат сабраліся каля музычнага цэнтра, падбіраючы музыку для чарговай звязкі. Калі на чымсці спыняюцца - пачынаюць танчыць і, паўтараючы адную звязку па некалькі разоў, даводзяць рухі амаль да ідэалу. Адпрацаваўшы адзін танец, пачынаюць чарговы. І так на працягу двух гадзін. Па сканчэнні трэніроўкі прашу дзяўчын застацца. Знаёмцеся - Кацярына, Наталля, Маша і Сюзана. Спачатку дзяўчаты маўчаць і распавядае адна Каця, але паступова ў размову ўключаюцца і астатнія.

-  Пачнем ад самога пачатку! Колькі існуе група падтрымкі і як яна была заснавана?

Каця: Існуем мы ўжо два гады. А ўтворана група 1 чэрвеня 2005 года. Дакладней, была набрана з мадэльнага агенства “Трафік” (сучасная “Школа прыгажосці”). Мы 3 месяцы упарта трэніраваліся, а потым нам устроілі касцінг і адабралі 15 чалавек.

- Значыцца адбор быў на ўмовах касцінга?

Каця: Мы танчылі і з усіх адбіралі найлепшых. Безумоўна, з часам склад змяняўся, хтосьці прыходзіў, а хтосьці зыходзіў. Ведаеш, графік трэніровак вельмі жорсткі.

Маша: Многія кідалі з-за адсутнасці часу. Але былі і такія, якіх гэта проста не прываблівала!

-  А што менавіта вас прывяло ў групу падтрымкі?

Сюзана: Аб’ява. Я ў “Трафіку” не займалася, проста ўбачыла аб’яву і палічыла прапанову цікавай.

Маша: А я заўсёды хацела падтрымліваць сваю форму. Ды і наогул мне гэта прыносіць задавальненне.

Наташа: А я проста вельмі люблю танчыць, вырашыла паспрабаваць у групе падтрымкі.

Каця: (смяецца) І толькі мяне прывяла сюды цікаўнасць.

- Да гэтага мелі ўяўленне аб тым, што такое чарлідзінг?

Дзяўчаты: Так, бачылі ў амерыканскіх фільмах…

Сюзана:  Як прыгожыя дзяўчаты “зажыгаюць” на футболе. Але ў нас усе значна сціплейшае, там у дзяўчат больш магчымасцей.

Каця: На нашых пляцовачках метр на паўтары нешмат можна паказаць.

- Чаму ж вам не зробяць асобную пляцоўку?

Каця: Ужо другі год абяцаюць! Першы год мы ўвогуле танчылі паміж радамі на асобным сектары, гэта ў наступным сезоне нас пераставілі на балконы.

(Смяюцца): Як кажуць: “Абяцанага тры гады чакаюць!”! Можа праз год нам усё ж такі зробяць пляцоўку.

- Я заўважыла, што вы і на футбольных матчах танчылі. Ад каго паступіла гэтая прапанова?

Каця: Прапановы ад кіраўніцтва яшчэ не патупіла.

Маша і Сюзана: Гэта пакуль што толькі нашя мары.

Каця: А тыя тры гульні, на якіх мы танчылі на трыбуне, мы рабілі гэта па запрашэнні фан-клуба NS-12. У кіраўніцтва клуба спачатку была зацікаўленнасць, але існуе шмат нюансаў. Напрыклад, касцюмы павінны адпавядаць колерам каманды. На ўсё патрэбны грошы, а спансіраваць нас клуб жадання не мае.

- А у дызайне касцюмаў вы прымаеце ўдзел, ці яны ідуць стандартныя?

Маша: Спачатку нам пашылі стандартныя касцюмы: чырвоныя спадніцы, белыя майкі і бела-чырвоныя байкі. Але хочацца разнастайнасці. І паступова мы сталі ўносіць нешта сваё: гольфы, банты, стужкі. Такія маленькія штрыхі.

- Ведаеце, існуе меркаванне, што жаночы калектыў – гэта бясконцыя плёткі і ітрыгі. Да вас гэта датычыцца?

Наташа: Калі казаць пра калектыў увогуле, то хапае ўсяго.

Маша: Я не згодна. Нашу каманду можна назваць больш-менш аб’яднанай. Мы стараемся трымацца разам. Усе добра разумеюць, што калі кожная з нас будзе паказваць свой характар і ісці на прынцыпы, нічога добрага не атрымаецца. Мы святкуем дні народзінаў кожнай з нас разам, віншуем адна адну…

Каця: Сумуем у адпачынку. (Смяецца). Гэта на самой справе так і ёсць. У нас нядаўна быў адпачынак два тыдні, я не ведаю, як астатнія, а я вельмі сумавала!

      - Дзяўчаты, а талісман каманды, у касцюме мядзведзя, у гэтым годзе будзе прысутнічаць на гульнях?

Усе разам: Будзе. Але невядома хто будзе ў яго абліччы! Лёша зышоў! (Смяюцца) А ці вытрымае нехта другі калектыў з дзевяці дзяўчын – гэта пытанне. Ды яшчэ і кампанію дзяцей, кожны з якіх жадае сфатаграфіравацца і залезці на рукі.

      -  Але і цукерачкай пачаставаць таксама.

Каця: Цукеркі Лёша заўсёды нам аддаваў і мы іх каштавалі на перапынках!

     -  А як жа фігура?

Каця: Ведаеш, каб адтанчыць цэлую гульню трэба шмат моцы як маральнай, так і фізічнай!

Сюзана з усмешкай: А для гэтага трэба шмат есці.

- Дзяўчаты, а з самімі хакеістамі вы маеце зносіны?

Наташа (неяк спалохана): Я не!

Каця: На сам рэч усе не, не толькі Наташа! Наша праца іх падтрымліваць, іх – гуляць. І змешваць адно з другім не мае сэнсу, ды і жадання асаблівага няма.

Сюзана: Сапраўды! Мы проста забаўляем і заводзім аматраў.

Іна Хітрушка.

ФОТА: lets-go.uzor.ru