Няма межаў – ёсць толькі перашкоды. Калі вы жывеце згодна такой філасофіі, то вы прыроджаны трэйсер (чалавек, які займаецца паркурам). Паркур у перакладзе з французскага азначае «дыстанцыя, паласа перашкодаў». Гэта своеасаблівы від спорту, які прадугледжвае пераадоленне перашкодаў ва ўмовах горада.

Пералезці, залезці, пераскочыць... Без амуніцыі і страхоўкі. Паркур – гэта сумесь акрабатыкі, бегу, скалалазання і баявых мастацтваў. Каб займацца паркурам, неабходна зразумець для сябе тры рэчы: на занятках дзейнічаць без страхоўкі, жыць паркурам і спадзявацца толькі на сябе.

У апошні час паркур, нягледзячы на яго небяспечнасьць і травматычнасьць, становіцца вельмі папулярным  сярод моладзі. Каб даведацца, чым жа паркур так прыцягвае, я пагутарыла з адным з трэйсероў, які называя сябе TORCH.

– Чаму ты абраў менавіта паркур, існуе ж шмат іншых экстрэмальных відаў спорту?
– Усё адбылося па волі выпадка. Дзесьці  год у 13-ць паспрачаўся з сябрамі, што змагу зрабіць сальта назад ад дрэва. Вышлі ў двор, ну, я і зрабіў. Пасля гэтага і пачаў займацца паркурам сур'ёзна.

– Як ты вучыўся паркуру?
– У асноўным – самастойна, шляхам спроб і памылак. Таксама чытаў інфармацыю ў Інтэрнэце аб відах скачкоў і іх выкананні.

– Ты займаешся адзін?
– На жаль, так. Вельмі хацелася б сабраць каманду, але многія проста баяцца. Так што пакуль займаюся ў ганарлівай адзіноце!

– Бацькі не супраць твайго захаплення?
– Увогуле, не супраць, бо займаючыся паркурам, я развіваю сваё цела. Але мама ўсё роўна вельмі хвалюецца за мяне – паркур даволі небяспечны від спорту.

– А ў цябе ёсць амуніцыя?
– Вядома, не. Галоўная амуніцыя трэйсера – гэта яго рукі і ногі. Але часам яна магла бы быць і дарэчы. Бывае, здараецца так, што не атрымліваецца выканаць скачок і атрымліваеш траўму. Калі б была амуніцыя, удараў і драпінаў было б менш.

– У цябе ўжо былі  сур'ёзныя траўмы?
– На шчасце, не. Праўда, было пару вывіхаў, але яны хутка праходзілі, і я ізноў вяртаўся да трэніровак. Трэніруюся у асноўным, на выходных па 2-3 гадзіны. Гэтага досыць, каб падтрымліваць сябе ў добрай форме.
– Што патрабуецца, каб займацца паркурам?
– Галоўнае – жаданне трэніравацца. Таксама вельмі важна пераадолець страх. Страх зваліцца, падрапацца. А што да фізічнай падрыхтоўкі, то школьнай фізкультуры для пачатку хапае.

– А што ты адчуваеш, выконваючы якія-небудзь элементы паркура?
– Спачатку страшна, але калі пачынаеш выконваць скачок, адбываецца выкід адрэналіну. Адчуванне незабыўнае! Каб зразумець гэта, трэба адчуць самому.

– Дзякуй, TORCH. Поспехаў табе!

Калі вас прыцягнуў гэты від спорту, то вы можаце далучыцца да каманды дасведчаных трэйсераў або пачаць займацца самастойна, бо, на жаль, у Беларусі няма школ паркура.

Дзіяна ЧЫЖЫК  
На здымку:  Хоць на некалькі секунд, але вольны палёт! Фота Яўгена Мізулы.