На днях у лясным масіве Пышкі быў знойдзены труп немаўляці, завернуты ў пакет. Верагодна, такім чынам маці пазбавілася дзіця. Выпадак трагічны, але – не першы. І не апошні. У гэтым трагедыя нашага грамадства. Міліцыя зараз шукае вінаватых, але ўсе “аператыўна-пошукавыя” мерапрыемствы праводзяцца дарма. Бо забойца – побач. Але пакарання яму не будзе.

Першыя старонкі дзяржаўных газет рапартуюць: колькасць “отказников” змяншаецца! Другія і трэція – абураюцца крымінальнымі калонкамі з банальнымі і пафаснымі загалоўкамі: “маці-зязюля”, “я тебя породил…” і г.д. Усе гэтыя матэрыялы варта змясціць на адной паласе пад агульным загалоўкам кшталту “Нармалізацыя сітуацыі з сіротамі па-беларуску”.

Наша дзяржава вырашыла скінуць са сваіх плячэй невыносны цяжар утрымання сіротаў. Цяпер бацькі, якія пакідаюць сваіх дзяцей у радзільні, павінны “кампенсаваць” дзяржаве іх утрыманне. Міліцыя і сацыяльныя служба ганяюцца за “кампенсантамі”, прымушаюць ісці на працу. Дакладней, прымушаюць працадаўцаў браць у штат алкаголікаў.

Гучыць жахліва, але цяпер хворым жанчынам (хворым на алкагалізм) “прасцей” і “лагічна” нарадзіць дома, пакласці дзіцё ў пакет і… І не трэба ўладкоўвацца на працу, не трэба бегаць ад сацыяльных службаў. Дзяржава на сэканомленыя сродкі можа падняць заробак бюджэтнікам. Міліцыі, напрыклад, ці яшчэ якому СОБРу.

Сітуацыя парадаксальная, калі казаць пра “кампенсацыю”. Быццам, дзяржава траціць “свае” грошы на ўтрыманне сіротаў. Якія вырастуць і ўсё працоўнае жыццё будуць плаціць падаткі. Гэтыя “дзяржаўныя” грошы – нашыя. Хто мы? Грамадзяне! Падаткаплацельшчыкі. Не за міфічныя “дзяржаўныя” грошы нашыя дзеці вучацца ў школах і універсітэтах. І на сіротаў не было патрачана ні рубля дзяржаўных грошаў! Таму што такога віду грошаў – няма. Таму ніякай размовы пра “кампенсацыю” ісці ня можа.

Упэўнены, што большасць падаткаплацельшчыкаў не толькі адмовіцца ад такой “кампенсацыі”, але і пагодзіцца прыплочваць. Толькі б не было больш такіх знаходак, як у Пышках на днях.

Зміцер Ягораў.