Першы, хто скажа, што кароль – голы, першым і пойдзе на шыбеніцу. Бо звычайная канстатацыя і “расплюшчаныя вочы” – галоўныя ворагі бязглуздзіцы і маразма. Байнэт адазваўся на заяву прэзідэнта краіны аб анархіі і варожых галасах ў інтэрнэце праектам “Лунэт ”.

Лунэт – гэта правільны “упорядоченный” інтэрнэт з Лундексам, ЛуТубам, Луджорналам і Тут.лу. А яшчэ Лунэт – гэта якасны дызайн, якасная іронія і смеласць. Два гады таму такі ж самы якасны праект “Мультклуб” стаў падставай для ўзбуджэння крымінальнай справы супраць яго аўтараў. Іронія ў флэш-мультах была інтэрпрэтавана як паклёп. У Беларусі і Гародні ўжо судзілі “за інтэрнэт”.

Калі б у “нармальнай капіталістычнай” дзяржаве з’явілася падобнае - рэакцыі не дачакаліся б. Як кажуць, ні свярбіць ні баліць. У нас – і свярбіць, і баліць. Ступень дзяржаўнай раздражнёнасці на гэту іронію будзе паказчыкам яе абгрунтаванасці. Бо чым больш праўды ў іроніі, тым больш ступень яе з’едлівасці для таго, у чый бок яна накіравана. Для кагосьці гэта дэманстрацыя прагі да свабоды, для кагосці – ёрніцтва і абраза. Абраза не ў змесце, абраза ў прэцэндэнце самой дэманстрацыі. Бо хто ў хаце гаспадар?

Стварэнне Лунэту – гэта не проста жарт, гэта прэтэнзія на свабоду мыслення. Паказчык  таго, што Беларусь на шляху да “рынкавага сацыялізма” не згубіла людзей здольных крытычна мысліць і людзей, якім патрэбна свабода слова. Не будзем складаць аўтарам праекта оды. Хай яны таго і вартыя. За смеласць. За прагу да свабоды. Бо - памятаеце – у Бродскага: “Свобода - это когда забываешь отчество у тирана”. Цікава, колькі байнэтчыкаў дзякуючы Лунэту даведаліся, што 30 жніўня – дзень народзінаў Аляксандра Лукашэнкі?

Інтэрнэт застаецца выспачкай свободы слова і мыслення для беларусаў. Затапіць яе – вялікая спакуса для тых, хто клапоціцца аб міфічнай інфармацыйнай бяспецы. Свабода слова, калі яе пазбавіць гэтай выспы, можа выліцца на вуліцы і стаць свабодай дзеяння. Дасягнуць пэўнага баланса паміж гэтымі дзвюма свабодамі немагчыма. Або  - “тапіць” і капаць акопы на “Вялікай зямлі”, або не чапаць жыхароў выспы і чакаць часоў, калі ўжо і акопы не спатрэбяцца.

Зміцер Ягораў